Introductie

If It Be Your Will (Leonard Cohen)

  

Terwijl de kerken leeglopen is er ook een beweging waar te nemen naar meer geloven, ook naar meer christelijk geloven. En we kennen waarschijnlijk allemaal wel iemand die de waarheid gevonden lijkt te hebben in Jezus Christus. Dat klinkt zo aanmatigend, te denken dat je de waarheid gevonden hebt. Toch zijn het niet allemaal eigenwijze en eigenzinnige mensen die dit denken, er zitten juist veel zachtaardige, onzekere en kwetsbare personen tussen. En als je ze vraagt waarom ze dat denken, dan zullen ze zeggen dat zij die waarheid niet zelf bedacht hebben maar dat dit staat in de Bijbel. Ze gaan er daarbij vanuit dat die Bijbel een betrouwbare en objectieve bron is voor “de waarheid”. Wat daarbij erg helpt is dat ze zich meestal omringd weten door “broeders en zusters” die hier ook niet aan twijfelen. Het wordt wel steeds lastiger voor hen nu de wereld om hen heen deze bron van waarheid steeds minder ziet zitten. Terwijl in moslimlanden bijna niemand er aan twijfelt dat de Koran de waarheid bevat, kun je dat in de Westerse, “christelijke” wereld al lang niet meer zeggen over de Bijbel. Aan de andere kant, kan het behoren tot een minderheid ook heel snel tot warme banden en meer overtuiging leiden.

Wie zijn dat deze mensen? Hoe denken ze en handelen ze? Je zou ze kunnen definiëren als de mensen die lid zijn van de EO, naar EO-jeugddagen gaan en/of graag de Opwekking conferenties  in Vierhouten of nu Biddinghuizen bijwonen. Ze gaan zondags naar Evangeliegemeenten, naar grote megakerken die overal zijn opgesprongen of naar een kleinere huisgemeente. Je vindt ze bij de Pinkstergemeenten en Volle Evangelie gemeenten, de Vrije Baptisten en nog veel meer. Ze gaan door de week naar Bijbelstudies of gebedssamenkomsten, leiden alfatrainingen, zingen mee in gospelkoren, spelen mee in gospelbands. Ze kijken wellicht naar de TV uitzendingen van Hour of Power en de afleveringen van het TV-kanaal Family 7.  Ze beschouwen zich “kinderen van God”, niet om zich op de borst te slaan maar omdat ze dat door de goedheid van God (door zijn genade) mogen zijn. En alleen maar omdat Jezus Christus, de Zoon van God, zichzelf gegeven heeft om te sterven voor hun zonden en zo de relatie met God weer te herstellen.

In deze blogs wil ik graag ingaan op wat dit betekent, de mooie kanten van dit geloof, maar ook de gevaren en het uiteindelijke dilemma van wat te doen als het ten slotte toch maar op hersenspinsels lijkt te berusten. Kun je de warmte en veiligheid van dit geloof behouden zonder het inhoudelijk te onderschrijven?

Voor iemand die deze manier van geloven niet heeft doorgemaakt is het lastig om er iets zinvols over te zeggen. In het EO-programma “Adieu God” wordt er ook nooit van deze God afscheid genomen. Het gaat dan om een God van de kinderjaren, de God van een religie, niet om het afscheid nemen van de relatie met  een liefdevolle Hemelse Vader, van Jezus, die je accepteert en liefheeft zoals je bent..  Daar neem je niet zo gemakkelijk afscheid van. Ik heb dat wel moeten doen en daarom wil ik er ook over schrijven, met sterke gevoelens van nostalgie, maar ook met een groeiend besef dat deze waarheid z’n langste tijd gehad heeft, dat er over een paar honderd jaar weinig nog van over zal zijn. En dat we toch op zoek moeten naar iets anders om  te kunnen  omgaan met de onzekerheid over waar we vandaan komen en naar toe gaan en wat er nog is buiten het waarneembare heelal, en met de onzekerheid over onszelf en onze plek in dit universum.

I've been touched. Written by James Easter

De kinderen van God komen niet alleen in de genoemde kerken en gemeenten voor, ze zijn ook wel blijven hangen in  traditionele kerken en in bijvoorbeeld de katholieke kerk. Er zijn ook “kinderen van God” die dit alleen nominaal en uit traditie zijn. Dit kan voorkomen bij tweede generatie gelovigen en ik heb het vermoeden dat  de grote “Evangelical” kerken in Amerika daar ook last van hebben.  Het woordgebruik  is dan wel “Evangelisch”  maar de evangelische kern is dan  (voor mij in ieder geval) onvindbaar. Die kern was voor mij wat de apostel Paulus (de belangrijkste eerste verspreider van het Christendom) schrijft in zijn brief aan de Filippenzen:
 
Filippenzen 3: 8b  (BGT)
Want het gaat om Christus, mijn Heer. Het enige wat ik wil, is bij Christus horen. Het gaat om Christus. Daarom heb ik al het andere opgegeven. Alles wat ik vroeger zo belangrijk vond, vind ik nu totaal waardeloos.
 
Tijdens mijn studie aan het Bible Training Institute in Glasgow (1969-70) kwamen we op zaterdagavond samen in het huis van een externe student. Het was op die avonden of de liefde van Jezus door ons stroomde als we baden en zongen en luisterden naar woorden uit de Bijbel en naar wat anderen daaruit hadden begrepen of naar wat ze met God hadden meegemaakt. Onder ons waren katholieke meisjes en twee jongens uit de anti-roomse kerk van Ian Paisley in Belfast. Maar wat een eenheid, wat een verbondenheid in het kennen van Hem die alles te boven gaat. We hadden iedere keer weer moeite om op te breken en op tijd  terug te zijn in het instituut.
 
Ik herinner me nog levendig hoe ik op een zaterdagochtend op weg was naar ons Bijbel-en-boeken kraampje op een markt elders in Glasgow. Het was enorm druk in de brede Argyle street en de mensen krioelden door elkaar heen.  Toen kwamen de woorden uit de bijbel tot me waar over Jezus staat:
 
 Mattheus 9:36 (NBG)
Toen Hij de scharen zag, werd Hij met ontferming over hen bewogen, daar zij voortgejaagd en afgemat waren, als schapen die geen herder hebben.
 
En een gevoel van geweldige dankbaarheid overspoelde me dat ik Hem had leren kennen, dat Hij mijn herder was geworden en ik wist het toen zeker, als je Jezus zo hebt leren kennen raak je dat nooit meer kwijt.
 
18 jaar later was ik het kwijt.
 
Wat is ons brein toch in staat om ons te geven waar we naar verlangen, die liefde, die warmte, die zekerheid die we te vaak missen. Evangelisch geloven lijkt daar (tot op zekere hoogte) in te voorzien, vooral als je het samen kunt beleven met broeders en zusters om je heen.
 
We hadden van 1976 tot 1988 met de Wycliffe Bijbelvertalers als bijbelvertalers en taalkundigen in Papoea Nieuw Guinea gewerkt. 23 jaar later, in 2011 ben ik nog eens 7 weken terug geweest en heb een vijftal weken in Kilifas waar we al die jaren gewoond en gewerkt hadden doorgebracht. Vroeger moest je vanuit het havenstadje Vanimo 2 – 3 dagen door de jungle lopen om in Kilifas te komen. Nu een Chinees-Maleis bedrijf bezig is het hardhout uit de jungle te slopen en daarvoor modderwegen heeft moeten aanleggen, kon ik nu per 4-wheel-drive in 5 uur de reis volbrengen.

Snelweg naar Kilifas (Papoea Nieuw Guinea)

De brief waarin ik m’n bezoek had aangekondigd was nooit aangekomen. Midden in de nacht en volledig onverwacht arriveerde ik in het dorpje. Zaklantaarntjes flitsten aan in de hutjes en de mensen kwam naar buiten en konden hun ogen niet geloven. Tranen van blijdschap en ontroering en een ontvangst als de teruggekeerde apostel Paulus.
 
Maar wat nu? Er werd van me verwacht dat ik zou gaan (s)preken.... Ik kon hen de teleurstelling niet aandoen om te zeggen dat ik  niet langer geloofde en nam een beslissing waarvan ik daarna heel veel spijt heb gekregen omdat ik hen daarmee niet als gelijkwaardig behandeld heb. Ik besloot om de rol maar te gaan spelen.... Dat is een aantal keren gebeurd en het opmerkelijke was dat als ik daar stond zomaar een knop om kon draaien en diezelfde passie weer voelde die ik van zo lang geleden nog kende, het besef van een God door wie we geliefd zijn. Terug op m’n slaapplek kwam dan de werkelijkheid weer terug en heb ik gehuild, gehuild en nog eens gehuild.
 
Het overtuigde me wel opnieuw dat ons brein in deze geloofsemoties kan voorzien en dat de bijbehorende software nog steeds ergens in mijn bewustzijn aanwezig is.  In een interview van Jacobina Geel met  Koert van der Velde in Schepper & Co (20-10-2014) vertelde hij dat hij als oplossing voor het post-christelijke tijdperk zag een opstelling waarbij de geloofsemoties konden blijven zonder te hoeven geloven. Bij zijn voorbeelden, gaat het allemaal om emoties die gekoppeld zijn aan bestaande religieuze verhalen en rituelen, zoals een Latijnse mis in een oude Katholieke Kathedraal, het luisteren naar de Matthäus Passion of je bevinden in een historische religieuze context. Ik kan me dat niet goed voorstellen. Het zou me  een verontschuldigen geven voor mijn gedrag in Kilifas, wel de religieuze emotie zonder het religieuze geloof. Maar als die emoties diep gaan dan worden ze onvermijdelijk afgestraft met diepe teleurstellingen. Het zou dan alleen moeten gaan om wat meer algemene emoties, emoties die je kunt voelen bij het luisteren naar mooie muziek en inderdaad de Matthäus of het  je bevinden in een eeuwenoude  kathedraal of het zien van een prachtig landschap. Maar die emoties zijn er altijd al geweest en vervangen de diepe religieuze emoties, die een betrouwbare en permanente basis nodig hebben, nog niet.
 
Bijna overal elders  in de wereld kunnen mensen wegvluchten en kracht ontvangen in hun duidelijk afgetekende religies, bij ons in het Westen is dat verleden tijd. Onze toewijding aan de ratio, de rede, heeft ons dat praktisch onmogelijk gemaakt. We hebben geen andere keuze, zo lijkt het wel, of is er toch een weg?
 
In deze blogs zal ik gaan vertellen hoe bij mij die weg van diep geloof naar ongeloof is verlopen, maar meer nog wil ik een inzicht geven in wat de kern is van dit evangelische geloof en hoe dit op de Bijbel gebaseerd is. Dat worden dus veel Bijbelgedeelten, in de nieuwe vertaling die Bijbel in Gewone Taal (BGT) heet. Dit is geen “Bijbel voor Dummies”, maar een serieuze poging om die bijbel in gewone taal door te geven en dat spreekt mij als ex-bijbelvertaler wel aan. Ook voor de lezers van deze blogs een gelegenheid om daar eens kennis mee te maken.
 
Het is niet de vertaling die veel kinderen van God het meest aanspreekt. Die zijn meestal “opgegroeid” met de vertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap uit 1951 (NBG). Soms zullen we die er ook even bij moeten halen om de juiste sfeer te creëren.
 
Waar mogelijk hoop ik te laten zien hoe bepaalde Bijbelgedeelten de bron vormen voor teksten in  bekende spirituals, gospel liederen en bij zanger/dichters zoals Leonard Cohen of  terug te vinden zijn in ouden schilderijen. Verder gaan we kijken naar hoe het ontstaan ven de Bijbel verlopen is, hoe het Christendom is ontstaan en zich heeft ontwikkeld. Welke personen belangrijk zijn en zijn geweest voor gelovigen, denk maar aan Spurgeon, Corrie ten Boom, Brother Andrew, Nicky Cruz etc. En dan moeten we kijken naar onderwerpen die voor nadenkende kinderen van God best lastig zijn: schepping, positie van de vrouw, homoseksualiteit etc. En ten slotte waarom die “Waarheid” toch uitermate waarschijnlijk nooit DE WAARHEID kan zijn.
 

Voor meer:  Mijn Chrexit 

Een uitgave van Kinderen van God, wat denken ze (wel)?!

EO-reis naar het Rome van de vierde eeuw.

Duisternis

Onder leiding van André Krekel scheepten we ons in in de superluxe coach die ons naar het vierde-eeuwse Rome zou vervoeren. Twee dagen later kwamen we aan. De bus werd op enige afstand van Rome geparkeerd want we wilden niet dat de Romeinen te veel in een keer met de welvaart van het Christendom van de 21^ste -eeuw werden geconfronteerd. Er mochten geen consumentchristenen van worden gemaakt.

Maar wat een ellende. Terwijl we door de stinkende straatjes liepen van de stad, hoorden we ineens een enorm gekraak achter ons. We keken om en zagen voor onze ogen een krakkemikkig houten huis van drie verdiepingen in elkaar storten. André liet het verhaal van de barmhartige Samaritaan maar even links liggen en sommeerde ons om snel door te lopen. Dat deden we dan ook maar, tot we een kreet van schrik hoorden uit de mond van een reisgenoot. Z’n hele kop was bedekt met stront en het droop bij z’n nette pak naar beneden. Uit het raam van een bovenverdieping stak een man z’n hoofd naar buiten met een grote pot in z’n handen. Hij schreeuwde wat in het Latijn. André die als theoloog Latijn had geleerd, vertaalde het even. Hij zegt ”Sorry, ik moest die ontlasting kwijt en had jullie zo gauw niet gezien.” Bij een oude straatpomp konden we de ongelukkige ontvanger van die grote maar niet goede boodschap nog wat fatsoeneren.

Dan maar weer verder. Wat ons opviel was dat je regelmatig iemand zag in een soort toga en dan vaak gevolgd door anderen in een soort nachthemd en op blote voeten. “Dat zijn slaven”, fluisterde André dan  , “25 procent van de Romeinen is slaaf .” “Non habens personam” zei hij er nog even geleerd achteraan, “ze bestaan niet als persoon”.

Bij een kruispunt, stopte de reisbegeleider ons en zei dat we hier beter niet rechtsaf konden gaan, want dan kwamen we in een deel van de stad waar veel immigranten woonden en het dus wemelde van de criminelen. We sloegen dan maar links af en wandelden, voortdurend omhoog kijkend, verder tot we een vrouw tegenkwamen die heel moeilijk leek te lopen. Dichterbij zagen we bloed op haar benen en blote voeten. “Een van de vele slecht uitgevoerde abortussen,” vertelde André.

Waar een deur hoorde te zijn hadden vele huizen niet meer dan een lap hangen. Dat maakte me echt wel nieuwsgierig en omdat er toch geen bel te zien was trok ik doldriest zo’n lap aan de kant. Ik kon m’n ogen niet geloven, daar lagen  er twee maar wat in hun blootje op de grond te vrijen terwijl een baby in een soort kist lag te huilen en een jongetje op een stuk brood zat te kauwen. Ik liet de lap maar gauw weer vallen. Van André begreep ik later dat dat hier heel gewoon was.

Licht

Het begon al wat te schemeren toen we op straat een baby’tje zagen liggen met een vieze lap om zich heen. Het kind leefde nog en André zag een kans om zijn christelijke verantwoordelijkheid te tonen. Hij haalde een handdoek uit z’n rugzak en wikkelde het kind daarin. Zo werd hij tenminste bij het dragen zelf niet vies. Maar nou, wat moesten we ermee?  Ergens zag ik een huis dat er net even wat netter uitzag dan de rest. Voor het huis was een vrouw bezig de straat schoon te vegen. André sprak haar aan in zijn beste Kerklatijn. Voordat we het wisten waren we naar binnen geloodst, pakte ze de baby, trok een borst tevoorschijn en gaf het kind te drinken.

Het was netjes binnen en we zagen nog een aantal bedjes met baby’s, die daar heel rustig en tevreden lagen te slapen. Via André hoorden we haar verhaal. Ze ving kleine achtergelaten baby’s op. Zelf was ze heel erg gaan houden van  ene Jezus, die ooit ook zelf een baby’tje in slechte omstandigheden was geweest. Hij was gestorven en weer opgestaan en had er zo voor gezorgd dat haar zonden waren vergeven en ze nu vrede had met God. Die Jezus had haar geïnspireerd om nu iets goeds te doen met haar leven.

Zo is het begonnen, vertelde André op de terugreis en weer terug in de 21^ste eeuw. Steeds meer mensen gingen in die Jezus geloven en het ging steeds beter met de mensen in het Romeinse rijk. Vrouwen kregen gelijke rechten, slaven werden bevrijd, ziekenhuizen werden gebouwd, scholen gesticht enz. enz. Zelfs keizer Constantijn ging in Jezus geloven en  een volgende keizer verhief het Christendom zelfs tot staatsgodsdienst.
(Dit gefingeerde verhaal is geïnspireerd op de voorstelling van zaken zoals die bijv. in het boek van EO-schrijver Reinier Sonneveld te vinden is (“De stilte van god”).

Werkelijkheid

Het had zo mooi moeten worden, een wereldrijk gehoorzaam aan Jezus Christus. Zou de uitspraak dan toch nog bewaarheid worden en wordt Jezus eindelijk “de vorst over de koningen der aarde” (openbaringen 1:5) Met zoveel mensen die op de perfect geachte Jezus waren gaan lijken, zou je toch een fantastische samenleving mogen verwachten.

Het heeft niet zo mogen zijn, de verwachte vruchten van het Christendom verdorden al snel. Slaven werden niet vrij, vrouwen kregen geen gelijke rechten, scholing werd iets voor de geestelijkheid. Nou zou je de goddelijke Wereldheerser zelf daar ook wel de schuld van kunnen geven, want hij stond het toe dat het Romeinse rijk langzaam maar zeker economisch en cultureel in elkaar klapte.

Het begon al toe de Hunnen vanuit hun Aziatische steppen naar het Westen trokken en alle Germaanse stammen tussen de Wolga en Rijn in rep en roer brachten. Die trokken op hun beurt naar het Romeinse rijk. Kregen zij geen toestemming om het rijk binnen te trekken, dan kwamen zij toch, in de hoop dat zij het later op een akkoordje konden gooien met de keizer. En het ging hier niet om kleine groepen soldaten, maar om complete volksstammen die vanaf 376 met hun hele hebben en houden de Rijn en de Donau overstaken.

In 408 legde een zelf ook christen geworden Germaanse koning, Alaric, het beleg rond Rome. Er ontstond grote paniek onder de geschatte 800.000 inwoners, er werd zelfs overlegd om de heidense rituelen weer op te pakken in de hoop dat dat zou helpen om de aanval af te slaan. Uiteindelijke kostte het de stad zo’n beetje alles wat er aan goud, zilver, dure kleding, kruiden etc. aanwezig was.

Alaric trok zich terug maar kwam nog twee keer terug. In 409-410 werd Rome volledig geplunderd. West-Europa verviel in de eeuwen daarna tot een primitieve samenleving. Onderscheidde de Romeinse elite zich vooral door haar geletterdheid, na de overwinning van het christendom was het al gauw behendigheid met de wapenen die heren en horigen van elkaar scheidde. Lezen en schrijven werden het voorrecht van de geestelijkheid.  Van dat utopische rijk der Liefde is helaas nooit iets te zien geweest.

Libben, libben, libben, Piter Wilkens  

Een uitgave van Kinderen van God, wat denken ze (wel)?!

De opstanding en het zien van Jezus.

Jezus zien

In zijn (dag) boek "Is het Waar?" levert EO coryfee Andries Knevel een zenuwslopende en hier en daar pijnlijke speurtocht naar de vraag of God bestaat en dat wordt in de evangelische wereld al gauw vernauwd tot: "Is Jezus opgestaan uit de dood? .. " Dat de waarheid waar hij naar zoekt toch wel het liefst de christelijke waarheid is, wordt al lezend ook heel snel duidelijk. Is Jezus wel echt opgestaan? Het verlossende antwoord komt dan op bladzijde 213 waar vermeld wordt dat volgens Paulus meer dan 500 mensen Hem (na zijn dood) weer levend gezien hebben .....  De verademing vliegt van de bladzijde af. Hier is het ultieme bewijs.... "Je zou ze als getuigen op kunnen roepen", schrijft hij nog ergens. Helaas kan dat niet echt (meer).

Wie zoekt te bewijzen wat hij eigenlijk al graag als waarheid ziet, loopt grote kans niet meer objectief tegen de gegevens aan te kijken. Iemand die voor een rechtbank getuigt dat hij van vele anderen gehoord heeft dat X een bepaalde misdaad niet begaan kan hebben, zou weinig indruk maken. We hebben daarvoor de getuigen zelf nodig en die moeten wel echt oproepbaar zijn.

Gepubliceerd op 1 nov. 2012

Music video by Bill & Gloria Gaither performing I've Just Seen Jesus (feat. Larnelle Harris and Sandi Patty) [Live]. (P) (C) 2012 Spring House Music Group. All rights reserved. Unauthorized reproduction is a violation of applicable laws. Manufactured by EMI Christian Music Group

Paulus ziet Jezus.

Kinderen van god denken meestal dat de evangelieschrijvers de eersten waren die schreven over mensen die Jezus weer levend hadden gezien. Dat is niet zo. Paulus van Tarsus was de eerste en het was ook zijn eigen ervaring waar hij over schreef. De evangeliën werden veel later geschreven en de schrijvers verhalen niet wat hen persoonlijk is overkomen. Paulus (toen heette hij nog Saulus) was bezig de eerste christenen in de kerker te krijgen toen hij op weg naar Damascus Jezus ontmoette.


HANDELINGEN 9: (BGT) (toegeschreven aan Lucas)

Saulus hoort de stem van Jezus

³ Saulus vertrok naar Damascus. Toen hij daar bijna was, straalde er plotseling een licht uit de hemel om hem heen. ⁴ Saulus viel op de grond en hoorde een stem zeggen: ‘Saulus, Saulus, waarom vervolg je mij?’ ⁵ Saulus vroeg: ‘Heer, wie bent u?’ De stem zei: ‘Ik ben Jezus. Ik ben degene die jij vervolgt. ⁶ Sta op en ga de stad in. Daar zal iemand je vertellen wat je moet doen.’

⁷ De mannen die met Saulus meereisden, hoorden wel een stem, maar ze zagen niemand. Ze waren zo verbaasd, dat ze niets wisten te zeggen.

Handelingen 9:27

²⁷ Maar Barnabas hielp Saulus, en bracht hem bij de apostelen. Saulus vertelde aan de apostelen hoe hij op de weg naar Damascus de Heer gezien had. En dat de Heer toen met hem gesproken had.

En volgens Lucas zei Paulus later ook nog het volgende:

Handelingen 22:14

¹⁴ Toen zei hij tegen me: ‘De God van onze voorouders heeft jou uitgekozen. Hij zal aan jou zijn plannen bekendmaken. Hij heeft jou uitgekozen om Jezus Christus te zien en zijn stem te horen.

Nou werden de Handelingen ook veel later, waarschijnlijk pas tegen het einde van de eerste eeuw geschreven, maar wat interessanter is, is dat Paulus in zijn brieven die 20-35 jaar na de dood van Jezus geschreven werden aan hetzelfde incident lijkt te refereren:

1 Cor 15:

⁸ Ook ik heb Jezus Christus gezien nadat hij opgestaan was uit de dood. Maar ik was de allerlaatste die hem zag. Ik was toen trouwens een waardeloos mens, ⁹ want ik vervolgde de christenen. Daarom ben ik ook de onbelangrijkste van alle apostelen. Ik ben het niet waard om een apostel te zijn!

1 Cor 9 (NBG)

9¹ Ben ik niet vrij? Ben ik geen apostel? Heb ik niet Jezus, onze Here, gezien?

Over de aard vaan die ontmoeting lezen we dan nog het volgende:

2 Kor 12: 2 Ik weet van een mens in Christus, veertien jaar is het geleden – of het in het lichaam was, weet ik niet, of dat het buiten het lichaam was, weet ik niet, God weet het – dat die persoon weggevoerd werd tot in de derde hemel. 3 En ik weet van die persoon – of het in het lichaam of buiten het lichaam was, weet ik niet, God weet het – 4 dat hij weggevoerd werd naar het paradijs en onuitsprekelijke woorden gehoord heeft, die het een mens niet geoorloofd is uit te spreken.

Lichamelijk of geestelijk, het lijkt Paulus niet zoveel uit te maken. Of hij Jezus nu lichamelijk of geestelijk had gezien, maakt hem ook niets uit. Paulus geeft ook duidelijk aan dat zijn ontmoeting met Jezus niet anders en niet minder was dan die van de andere apostelen. Het lijkt niet onaannemelijk dat die ontmoetingen waarover in de evangeliën wordt gerapporteerd in werkelijkheid ook "geestelijk" zijn geweest.

Joodse en Griekse ideeën over ziel en lichaam.

Voor de Grieken bestond je uit een lichaam en een ziel, die min of meer in dat lichaam gevangen zat. Bij het sterven verliet hij het lichaam en kon dan gaan rondzwerven of eventueel reïncarneren.
Bij de Joden “was je de ziel”, het lichaam was niet veel meer dan een bijverschijnsel. Toen God de mens maakte, maakt hij hem tot een "levende ziel".
Dit betekent wel dat in het Joodse denken het zien van een gestorven iemand niet hoefde te betekenen dat je hem/haar zag in het oude lijk. Je zag de persoon zelf (als een geestelijk lichaam).
Het is duidelijk dat Paulus Jezus niet perse zag als een weer levend geworden lijk.

De "sightings" in de evangeliën.

Over het zien van Jezus werd pas zo'n 40 - 60 jaar na zijn dood geschreven en het is opmerkelijk dat alle evangeliën ophouden met de "opstanding" (Op een waarschijnlijke ingevoegde melding na in Lucas 24:51 dat hij naar de hemel werd weggenomen. Dit vers komt niet voor in ons oudste manuscript, de Codex Sinaïticus). Jezus wordt dan een aantal keren gezien, maar over wat er met hem verder gebeurde en wat hij daarna allemaal verder uitspookte, lees je niets. Je leest niets over een tweede sterven, ook niet op hoge leeftijd. Dit houdt alleen maar steek als die opstanding en het zien van Jezus als het zien van het geestelijke lichaam van Jezus wordt begrepen. Dan is er ook geen tweede dood nodig. Het is ook wel interessant dat er in het Johannes evangelie (hoofdstuk 20) specifiek op gewezen wordt dat Jezus door gesloten deuren binnen kwam. Dat zou voor een geestelijk lichaam toch wel iets gemakkelijker moeten zijn :) !

Er zullen vast wel verhalen rond gegaan zijn over discipelen van Jezus die hem "gezien" hebben, eigenlijk net zoals Paulus.

De schrijvers van de evangeliën zelf leefden in een sterk Grieks georiënteerde wereld en konden die verhalen alleen maar gelooflijk maken door ze te concretiseren. 

Het feit dat ze volledig met elkaar in strijd zijn (zie Jezus-de-waarheid-die-stierf) bevestigt de noodzaak ze met een flinke dosis scepsis te moeten bekijken.
Het verdwijnen van Jezus uit beeld wordt door Lucas opgelost in zijn tweede boek, de Handelingen van de Apostelen. Daar verdwijnt Jezus lichamelijk naar de wolken....., de Hemelvaart. Hij wordt dan een tijdje later vervangen door de Heilige Geest. Ook wordt er door de vroege kerk al heel snel een stuk aan Marcus toegevoegd (Marcus 16:9-20) en aan het evangelie van Lucas (24:51), waarin vermeld wordt dat Jezus opgenomen werd in de hemel. Dat dit een toevoeging is kon ik op eigen houtje, wat betreft Marcus, vast stellen toen ik met alleen maar een Gymnasium Griekse achtergrond het taalgebruik vergeleek met de rest van Marcus. In nieuwe vertalingen wordt het dan ook meestal weggelaten,

Voor meer over deze theorie zie het werk van de Nieuw Testamentische historicus, James. D. Tabor:  Paul and Jesus.

Hedendaagse "sightings"

Ook nu wemelt het op het Internet van verhalen van mensen die Jezus gezien zeggen te hebben. Het zijn voornamelijk ex-moslims en voormalige drugsverslaafden. Het verband tussen die twee groepen is mij ook nog niet duidelijk :) !


Hier is Azar.

Voor de volledige tekst: https://youtu.be/J4u7UY9WZdk

In het EO-programma  "de Verandering" (10-10-2015) maken we kennis met Hesli Nataniël. Hesli is een zeer gevoelige en artistiek jongeman die verzeild raakte in de drugs scene en boeddhistische  rituelen.
Uiteindelijk neemt zijn moeder hem een keer mee naar een evangelische gemeente, "De Bron", waar hij Jezus ontmoet. Hij had altijd gedacht dat hij "een foutje" geweest was en de centrale vraag aan God was dan  ook "Hoe dacht u over Hesli toen u hem bedacht?". Hesli was Jezus aan gaan roepen.... luister maar even naar wat er toen gebeurde:

Voor het volledige programma zie : http://www.eo.nl/geloven/programma/deverandering/aflevering-detail/aflevering/de-verandering-20151010t182230/

Ik zag Maria (Ida Peerdeman)

Jezus is niet de enige overleden grootheid die weer wordt gezien. Er zijn mensen die geloven dat Elvis nog in leven is en vele duizenden claimen de moeder van Jezus, Maria, te hebben gezien.

Maria verschijnt aan Ida Peerdeman

Er zijn ook verhalen over meerdere mensen die MARIA  op hetzelfde moment zagen, bijv. één in een Egyptische  Koptische kerk:

Het is voor de meeste kinderen van God niet acceptabel dat Maria op deze manier de eer krijgt die Jezus toekomt en ze zullen dit als duivels bedrog aanmerken.

Mormoonse sightings.

Joseph Smith, de stichter van de Mormoonse kerk, claimde dat hij in 1829 op aanwijzing van een engel gouden platen op had kunnen graven  waarin verteld werd dat  de 10 (verloren gewaande) stammen van Israel naar Amerika waren verhuisd en daar een rijke historie hadden neergezet. Eerst betuigden 3 getuigen  dat ze de gouden platen hadden gezien en de stem van God gehoord. Daarna bevestigden nog eens 8 getuigen dat ze de  met hervormd-Egyptische letters beschreven gouden platen hadden gezien en zelfs aangeraakt. Joe, himself, had de wonderbare gave om deze tekst te kunnen begrijpen en over te zetten in 17de eeuws Engels. Het "boek van Mormon" wordt gezien als een goddelijke toevoeging aan de Bijbel. De platen verdwenen ook weer even mysterieus als ze werden gevonden.  De drie getuigen zijn later tijdelijk gebroken met de kerk, maar hebben altijd aan hun getuigenis vast gehouden. Op hun sterfbed zijn ze weer tot de kerk toegetreden. Ondertussen is er mede op basis van bewaard gebleven interviews met de getuigen een hele discussie ontstaan over de aard van deze "sightings". Zou het alleen om visionaire "sightings" gegaan zijn?, is dan  de vraag.

HET GETUIGENIS VAN DRIE GETUIGEN

........En wij weten ook dat zij zijn vertaald door de gave en de macht Gods, want zijn stem heeft het ons verkondigd; daarom weten wij zeker dat het werk waar is. En wij getuigen ook dat wij de graveersels die op de platen staan, hebben gezien; en zij zijn ons getoond door de macht Gods en niet door die van de mens. En wij verklaren in ernstige bewoordingen dat een engel Gods uit de hemel neerdaalde, en ze meebracht en voor onze ogen neerlegde, zodat wij de platen en de graveersels erop aanschouwden en zagen; en wij weten dat het door de genade van God de Vader en onze Heer Jezus Christus is dat wij hebben aanschouwd, en wij getuigen dat deze dingen waar zijn. .........

Oliver Cowdery

David Whitmer

Martin Harris

Conclusie

Het zien van niet objectief aanwezige objecten door het menselijke brein, is een duidelijk aanwezig verschijnsel. Wat ons brein in een droom kan doen kan het kennelijk ook in bepaalde omstandigheden doen terwijl we wakker zijn. Het lijkt zelf mogelijk dat er onder bepaalde sterk stimulerende omstandigheden een "groepsbrein" ontstaat dat (ongeveer) hetzelfde ziet. Dat sommige verhalen rond de opstanding en het zien van Jezus daaruit voortkomen, lijkt me niet onmogelijk. Paulus, die als eerste over het zien van Jezus schrijft, zag Hem heel duidelijk "visionair".  Mattheüs eindigt zijn verhaal over  de laatste ontmoeting met Jezus als volgt:

Matth 28: (BGT)
¹⁶ De elf leerlingen gingen naar Galilea. Ze gingen naar de berg die Jezus genoemd had. ¹⁷ Toen ze Jezus zagen, knielden ze voor hem. Maar sommige leerlingen twijfelden.

Die twijfel is in de Westerse wereld nu wel vrij algemeen.