Posts tonen met het label augustinus. Alle posts tonen
Posts tonen met het label augustinus. Alle posts tonen

maandag 8 februari 2016

De stilte van God

Wil je de reis door het brein van de kinderen van god blijven volgen, vul je e-mailadres dan hiernaast (rechts) in. Je krijgt daarna een mailtje waarmee je je aanvraag kunt bevestigen.

Vaderloze atheïsten

“de psycholoog Paul Vitz heeft de levensverhalen van de bekendste atheïsten onderzocht.... Allemaal hadden ze een problematische relatie met hun vader....Allemaal!! “(p. 183)

“Ontstaat veel atheïsme uit rancune, een soort verlate wraak op de man die je zo heeft laten zitten?  ... door atheïst te worden “pak” je hem als kind “terug” omdat hij jou zo gekwetst heeft.” ( p. 183)

“De vaderloze atheïsten lijden aan een blikvernauwing. hun leven is al vroeg getekend door dat ene gemis....  (p. 185) ..... De vaderloze atheïsten geven korte, eenzijdige antwoorden.” (p. 186)

uit: De stilte van God door Reinier Sonneveld

Omdat de boeken van Reinier Sonneveld door zijn modern aandoende schrijfstijl regelmatig op geloofssites voorbijkomen, leek het me goed om eens wat beter naar één ervan  te kijken.

In De stilte van God gaat Sonneveld de twijfels van (rand)gelovigen te lijf. Die twijfels worden veroorzaakt door het gebrek aan antwoorden van God op hun vragen en behoeften. God blijft maar stil, zo lijkt het. Die twijfels weet Sonneveld goed te beschrijven: Waarom voel ik God niet, waarom antwoordt Hij niet, waarom word ik als gelovige door mijn omgeving niet geaccepteerd, ik ben te slecht  voor God, waarom moet ik altijd van alles, God lijkt me meer op een dictator, waarom overkomt mij zoveel ellende of is er zoveel ellende in de wereld, het christelijke verhaal komt niet overeen met mijn verstand, de bijbel niet met de wetenschap.

Veel lezers zullen zich in de beschrijving van hun twijfels herkennen en het gevoel krijgen dat Sonneveld naast hen staat en te vertrouwen is. Dit kan er dan ook gemakkelijk toe leiden dat de gesuggereerde “oplossingen” ook als zoete koek geslikt worden.

Die oplossing is in essentie dat de stilte van God functioneel is, dat twijfels gewoon zijn  en dat je maar gewoon aan Jezus en het (min of meer) orthodox evangelische geloof vast moet houden. Dat functionele van de stilte van God wordt dan bijvoorbeeld geïllustreerd door het verhaal van een moeder die een kind had met een verlammende spierziekte. Ze legde een felgekleurde bal, die hij graag wilde hebben, vlak bij hem. Hij schreeuwde het wekenlang uit  bij zijn pogingen erbij te komen. De moeder leed meer dan hij, haar familieleden beschimpten haar, maar uiteindelijk wist hij er toch naartoe te rollen. En nu kan hij zelfs lopen..  God blijft op afstand om ons in leven te houden. (p. 147). Zo kan God ons ook pijn laten lijden om ons verder te helpen. En ook al snap je niet alles, "committeer je aan God", "richt je op Jezus", is de boodschap van Sonneveld. Mijd vooral simpele antwoorden, zegt Sonneveld, zoek het bij Jezus, hij is het Antwoord. Kan het nog simpeler?
Nou wordt er in de wetenschap vanuit gegaan dat de eenvoudigste hypothese die het meest verklaart, de beste kans heeft om in de buurt van de waarheid te komen. Een veel eenvoudiger verklaring voor de stilte van God is dat deze persoonlijke en in ons geïnteresseerde God er niet is. Dan is het ook logisch dat je weinig van hem merkt en van hem hoort. Maar pas op dan ben je al gauw een vaderloze atheïst, want "De vaderloze atheïsten geven korte, eenzijdige antwoorden.” (p. 186)

Wie of wat die  G.O.D is wordt nergens uitgelegd, maar Sonneveld wil Hem, Jezus en de Bijbel in het verhaal hebben en komt dan met de merkwaardigste reflecties over waarom het christendom de beste papieren heeft en Jezus het Antwoord is (p. 208). Bij het lezen van die overwegingen heb ik me meerdere malen bijna fysiek onpasselijk gevoeld.

Hoe slecht die beweringen onderbouwd zijn blijkt al uit het als humoristisch bedoelde verhaal over een Vlaamse pastoor die goed Nederlands wilde spreken. De ‘g’ en de  ‘ch’ worden volgens Sonneveld in Vlaanderen als ‘h’  uitgesproken en daarom probeerde de Vlaamse pastoor alle ‘h’-s als Nederlandse ‘g’ uit te spreken. Dit resulteerde bijv. in de ‘geilige maagd’ en de ‘goede gulp van de Geer’. Nou worden  de ‘g’ en ‘ch’ in Vlaanderen helemaal niet als ‘h’ uitgesproken, maar alleen maar wat meer met de tong naar voren, het zijn zgn. palatale schuurklanken en worden zeker geen 'h'-s. De grap verliest daarmee ook z’n leukheid. Hier nog een aantal claims:

God gebruikte nooit geweld.


De passages in het Oude Testament waar God aanzet tot geweld, moet je zien als krantenkoppen. In werkelijkheid stond Hij het geweld alleen maar toe en ook dat viel allemaal wel wat mee. De krantenkop “Philips staakt” kan bijv.  ook best inhouden dat maar een handje vol mensen staakte. (p. 163) Hier wordt het nog fraaier:  Van het leger van Israël wordt vermeld dat het de vijand tot de laatste man vernietigend verslagen had.  En dan gaat het verder met... “en nadat de paar vijanden die nog konden ontvluchten, waren ontkomen....” . Sonneveld concludeert: Zie je wel, je moet “allemaal“ niet letterlijk nemen.... Kennelijk ook het verhaal van Jericho niet waar God de opdracht gaf iedereen, man, vrouw, kinderen, baby’s, vee te vermoorden.  Dat viel heus ook wel mee, er zijn vast wel een paar ontkomen.... “Zo leer je de bijbel iets anders te lezen”. En “Dat geeft een heel ander beeld van de inname van Kanaän”  Er vond echt geen genocide plaats, hoor. het inpalmen van het land van anderen is immers ook geen probleem, hadden de Duitsers hier destijds ook goed gedaan en bij die holocaust zijn er ook wel overlevenden geweest. Ook geen genocide dus....

De vroege kerk bracht Rome de verzorgingsstaat.

De vroege kerk tot de vierde eeuw was geweldig en Rome was de perversie zelve. “Het kan je [in Rome] na een tijdje opvallen dat je veel vrouwen moeilijk ziet lopen- het gevolg van een primitief uitgevoerde abortus.” Die Romeinen waren verschrikkelijk, erger dan niet-gelovigen vandaag, want die geven nog wel eens iets aan goede doelen (ook al is het maar ⅓ van wat gelovigen geven), maar “een Romein piekerde daar [zelfs] niet over” (p.65),  Christenen stopten met abortus en babymoord, adopteerden vondelingen, richten weeshuizen op. Vrouwen werden voor het eerst gezien als volstrekt gelijkwaardig.”  Ze mochten leiding geven en konden preken en er was nauwelijks nog verschil tussen bazen en hun slaven. (p 57)  

Hier zijn twee aanhalingen uit de geschriften van kerkvaders die laten zien dat slavernij ook in de kerk bleef bestaan.

Ignatius in een brief aan Polycarp: (begin tweede eeuw)

Veracht noch uw mannelijke noch uw vrouwelijke slaven, maar laat ze ook niet opgeblazen worden met verwaandheid. Laat ze in plaats daarvan zich nog meer onderwerpen, voor de glorie van God, zodat ze van God een beter soort vrijheid verkrijgen.   Sta niet toe dat ze ernaar verlangen op kosten van de gemeenschap vrijgekocht te worden, opdat ze niet als slaaf van hun eigen verlangens bevonden worden.

Augustinus (4e eeuw):

De belangrijkste reden voor slavernij is zonde, dat ervoor zorgt dat iemand aan een ander ondergeschikt wordt…. iets dat alleen maar gebeurt naar het oordeel van God, bij wie geen onrechtvaardigheid bestaat en die weet hoe de juiste straf uitgedeeld moet worden voor welke overtreding dan ook.  De Stad van God, 19:15

Sonneveld doet het voorkomen of er in Rome alleen maar twee godsdienstige groepen waren, asociale Zeus aanbidders en sociale  christenen. In feite waren er vele andere religieuze groepering van vergelijkbare grootte, waaronder bijv.  het Zoroastrisme en Manicheïsme  waar Augustinus ook een tijdlang bij behoorde en erg door werd beïnvloed. Ook binnen "de kerk" zelf waren er verschillende rivaliserende en ruziemakende stromingen. De nauwelijks echt vreedzame groei waar Sonneveld het over heeft veranderde snel in oplegging van boven af en afgedwongen bekering van de meeste Europese volkeren. De vierde eeuw wordt wel gekenschetst als de omkeer van Beschaving naar Barbarij . Vanaf  380  werd het Christendom de enig toegestane Godsdienst en werden alle niet-christelijke groeperingen verboden. Sonneveld zwijgt daarover. Met de slavernij werd het alleen maar erger, ook bisschoppen werden door hun slaven bediend en we hebben nekketens van slaven uit deze tijd met daarop het teken van het kruis of van de vis (ichthus).

Vrouwenemancipatie

Het ging vrouwen ook maar marginaal beter en dat kwam niet alleen door het christendom. Sonneveld herinnert zijn lezers niet aan het goddelijke bevel aan vrouwen om hun mannen onderdanig te zijn(1 Petrus 3:1 -) en ook wordt er niet gewezen naar kerkvaders zoals Tertulianus, Origen, Augustinus die de vrouw bleven aanwijzen  als oorzaak van de zonde en hun het recht ontkenden om de man te onderrichten.

Bijvoorbeeld

Origen (AD 185-254):
Ook al heeft een vrouw de gave van profetie, ze mag daarom nog steeds niet in een samenkomst spreken... want [zoals Paulus zegt] "Ik sta een vrouw niet toe een man te onderwijzen" of nog minder zo "hem te vertellen wat hij moet doen."


Tertullian, kerkvader uit de tweede eeuw, schreef: "Het is een vrouw niet toegestaan in de kerk te spreken. Ze mag ook niet onderricht geven, dopen, offeren, of voor haarzelf welke functie ook maar claimen die voorbehouden is aan een man."

Tot op heden heeft de vrouw noch in de rooms-katholieke kerk noch in de orthodox/reformatorisch/evangelische hoek volledig mogen  emanciperen.

De Middeleeuwen, die Sonneveld ook verheerlijkt,  brachten de bekende theoloog Thomas van Aquinas (1224-1274) voort die beweerde, op basis van het benodigde principe van orde en rang:  Dus is door een dergelijke onderdanigheid de vrouw uiteraard ondergeschikt aan de man, omdat in de man de discretie van de rede overheerst. (96, 3). Summa Theologica I, qu. 92, art. 1, ad 2.

Dark Ages straalden helderder dan de verlichting

Dat de kerk wetenschappelijke ontwikkelingen remde is grotendeel verzonnen na de verlichting, volgens Sonneveld. Galilei had alleen maar problemen met de kerk omdat hij de Paus belachelijk had gemaakt. Ach, het had ook nog maar anderhalf, (grotendeel christelijk) millennium geduurd sinds de Griekse filosoof   Aristarchus ( in 260 v. Chr.)  had gesuggereerd dat de aarde om de zon draaide. Dat dat niet sneller werd opgepikt kun je toch de kerk de schuld niet van geven.... en dat Luther niets zag in een aarde die om de zon draaide, nou ja, dat was ook die grote Hervormer maar........ Had natuurlijk niets te maken met de zon die in de bijbel wel rustig rond de aarde draait en met de enorme omzichtigheid waarmee geleerden, o.a. Galilei, in de latere Middeleeuwen hun bevindingen omschreven, om maar niet de Kerkelijke autoriteiten tegen zich te krijgen.

God ging aan zijn succes ten onder

Alle welvaart waar we in het Westen nu van kunnen genieten en de vele ontdekkingen van de wetenschap hebben we aan het Christendom te danken. Helaas heeft die welvaart ervoor gezorgd dat we ondankbaar zijn geworden en de god van die bron van onze welvaart zijn gaan ontkennen. We hebben onszelf en ons verstand boven Hem geplaatst en zo is God ten onder gegaan aan zijn eigen succes en worden de atheïsten voortgebracht:
"Kunstmest maakt atheïsten" of "Dikke auto's maken atheïsten". (p. 61)
En, inderdaad, door dat verstand boven God te plaatsen hebben we nu in West Europa al langer vrede en een hogere welvaart (ook al blijft er veel te verbeteren)

Slavenhandel in de eeuwen van de Christelijke consensus.

Volgens Francis Schaeffer in  "How Shall we then Live" zijn de eeuwen van vooruitgang na de reformatie tot aan de twintigste eeuw in het protestantse deel van Europa te kenmerken als bepaald door een Christelijke consensus, d.w.z. ze zouden bijv. een Christelijke ethiek hebben uitgestraald.

En de slavenhandel dan? En het leegroven van verre landen dan?  Of het onrechtmatig veroveren van kolonies dan? En de ontzettende armoede  bij de arbeiders tijdens de industriële revolutie dan? En die verschrikkelijke wereldoorlogen dan in de Christelijke wereld? En de positie van zwarten dan in Zuid-Afrika en de Verenigde Staten tot laat in de 20ste eeuw?

De kerk kun je daar niet op aanspreken, zegt Sonneveld,  die had gewoon niet genoeg invloed om dat tegen te houden en de Paus heeft ook weleens verzucht dat het eigenlijk niet mocht... en gelovigen stonden aan het begin van de strijd om de slavernij af te schaffen. (p. 65) Daar word ik helemaal onpasselijk van als gelovigen maar blijven aankomen met het feit dat er ook een paar gelovigen betrokken waren bij pogingen de slavernij af te schaffen, een slavernij die ook door christelijke gelovigen eeuwenlang werd gepraktiseerd.

Conflict geloof en wetenschap.

Er is geen conflict, zegt Sonneveld, samen met Cees Dekker, Emanuel Rutten en Andries Knevel.

De bijbel is ons niet gegeven om wetenschappelijke kennis over te dragen. Het is “een ander misverstand dat Genesis 1 letterlijk bedoeld zou zijn” (p. 273) Sonneveld weet dat gewoon. “Zekerheid is soms heel destructief – bijvoorbeeld als je vastzit in bepaalde beelden over God en geloven”(P. 23&) Zelf heeft Sonneveld geen probleem met zijn zekerheden waarvan dit boek wemelt.

Als je Genesis 1  niet letterlijk hoeft te nemen omdat het wetenschappelijk niet spoort, waarom zou je het dan wel letterlijk moeten nemen als er in het Nieuwe Testament verteld wordt dat iemand maagdelijk verwekt werd, op het water kon lopen, water in wijn kon omtoveren, na drie dagen pierdood te zijn geweest, weer leven werd en ten slotte helemaal op eigen kracht en zonder hulpmiddelen naar de wolken opsteeg. Daar begint Sonneveld dan maar niet over.

Atheïsten

Veel van het wantrouwen bij christenen tegen de wetenschap komt door de atheïsten. Die gebruikten de wetenschap namelijk om aan te tonen dat het geloof niet spoort. (p. 273) Ze sporen zelf gewoon niet. Er zijn aanwijzingen dat atheïsten mensen zijn met een verstoorde vader-kind relatie:

 de psycholoog Paul Vitz heeft de levensverhalen van de bekendste atheïsten onderzocht.... Allemaal hadden ze een problematische relatie met hun vader....Allemaal!! “(p. 183)

Ontstaat veel atheïsme uit rancune, een soort verlate wraak op de man die je zo heeft laten zitten?  ... door atheïst te worden “pak” je hem als kind “terug” omdat hij jou zo gekwetst heeft.” ( p. 183)

De vaderloze atheïsten lijden aan een blikvernauwing. hun leven is al vroeg getekend door dat ene gemis....  (p. 185) ..... De vaderloze atheïsten geven korte, eenzijdige antwoorden.” (p. 186)


Conclusie:


Bij het lezen van dit boek bemerkte ik een  toenemende tegenzin en begon ik me af te vragen of het de moeite wel waard was. Toch maar doorgelezen, want ik maak graag iets af waar ik aan begonnen ben. Maar de argumentatie rammelt aan alle kanten en uiteindelijk kom je uit bij een behoorlijk conservatief reformatorisch / evangelische positie (van het Knevel-iaanse type wat betreft de evolutie):

Hou je aan Jezus vast, Hij is het Antwoord. Wat ook inhoudt "het visje op je auto", "het kruisje om je nek", "om stilte vragen bij een maaltijd op je werk of bij vrienden", "een niet blote kledingstijl", "niet samenwonen voordat je trouwt" en "bepaalde carrière stappen mislopen omdat het botst met je principes"

zaterdag 28 maart 2015

Intermezzo (2): De sprekende slang sist nog na.

De Sprekende Slang
Al Wilson - The Snake (lyrics)
Die slang die Eva wist te verleiden heeft niet alleen bij haar en haar man, maar eeuwenlang in de kerk voor grote commotie gezorgd. We waren bij tante Jannie, bijna 99 jaar oud, en daar lag het Friesch Dagblad. Dat het daar nog lag was een wonder op zich van de hedendaagse wetenschap, want ze kon een jaar geleden noch  tv-kijken noch de krant lezen. Beide konden de deur wel uit, ......tot ze die staaroperatie kreeg en nu beter ziet dan veel jongeren! Maar in ieder geval, dat Friesch Dagblad is wellicht nog het enige Christelijke dagblad in ons landje en in de zaterdageditie kom je nog wel eens wat christelijke geluiden tegen en daar zag ik ineens in het hoofdartikel dat de "sprekende slang" genoemd werd. Ik mocht van Tante de krant wel meenemen.
We waren die slang net in mijn vorige bericht over de zondeval tegengekomen, maar die hoofdredacteur leest mijn blogs (nog) niet. Dat moest dus wel toeval geweest zijn (of Leiding?).

Slangen spreken, normaal gesproken,  niet, maar voor kinderen van God is alles mogelijk en ze geloven over het algemeen dat de Duivel op de een of andere manier dat slangenvel over zich heen getrokken heeft en wel letterlijk door de bek van die slang gesproken heeft.

En het gaat natuurlijk over veel meer dan alleen die sprekende slang. Het gaat erover of ze alles in de bijbel wel letterlijk moet nemen of als historisch feit moet beschouwen. De meeste kinderen van God willen toch wel graag op de letterlijke en historische betrouwbaarheid van "het Woord van God" kunnen vertrouwen.

Een aantal oude kerkvaders zoals Origen en Augustinus dachten daar al anders over. Als je die verhalen letterlijk neemt, maak je jezelf belachelijk bij de niet-christenen, zei Augustinus.

Origen (184/185 – 253/254):

Want wie, met ook maar een beetje verstand, zal zeggen dat..... je kennis krijgt van goed en kwaad door de vrucht te eten van een boom of dat God in de avonduren in het paradijs rondwandelde en Adam zich   achter een boom verborg.....?? 
Ik kan niet zien dat iemand  eraan twijfelt dat hier op een figuratieve manier geheimenissen worden aangereikt.     ( "De Principiis IV, 16". )

En de grote Augustinus (354430 ) die door veel moderne gelovigen op handen gedragen wordt, waarschuwt de kinderen van God niet zo dom over te komen dat ze uitgelachen worden:

Het is te onbetamelijk en schandelijk voor woorden en het moet ook echt voorkomen worden dat zij [de niet-christenen] een christen op zo'n idiote manier over dit soort dingen [in het Genesis-verhaal] horen spreken dat ze hun lachen nauwelijks kunnen bedwingen..

Hij gaat dan verder met te zeggen dat die auteurs, bijv. Mozes als de auteur van Genesis, niet onbekend waren met de werkelijk feiten, maar dat

het niet de bedoeling van de Geest van God, die door hen sprak,  was om de mensen te vermoeien met kennis die niet nuttig was voor hun Redding. ("The Literal Interpretation of Genesis 2:9)"

Deze vrije interpretaties van voor het verstand moeilijk te verteren passages werden niet door alle kerkvaders ondersteund, maar bleven wel getolereerd tot de Reformatie. We hebben al gezien  hoe de hervormer Luther zich verzette tegen een figuratieve / allegorische interpretatie van het Genesis-verhaal. Dit is tot het midden van de vorige eeuw in veel christelijke kringen  nog heel sterk zo gebleven en  het leeft ook nu nog in evangelische en orthodox gereformeerde gemeenten.

In 1924 kwam de Assense gereformeerde dominee Geelkerken in grote problemen toen hij in een preek aangaf dat je het niet letterlijk hoeft te nemen dat de slang sprak. Twee jaar later werd hij door de synode van de Gereformeerde Kerken geschorst en weggezet als "Schriftaanrander"

In de Gereformeerde Kerk (nu PKN) is het nu heel gewoon dat je de bijbel niet te letterlijk neemt, maar in de Christelijk Gereformeerde Kerk en de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk blijft het een heet hangijzer.



Stefan Paas nóg erger dan Geelkerken


In 2011 ontstaat onrust bij de achterban van de Gereformeerde Kerken Vrijgemaakt omdat Stefan Paas werd aangesteld als docent aan hun "Theologische Universiteit" in Kampen. In zijn proefschrift had Paas aangegeven dat het Genesisverhaal zeer waarschijnlijk was gebaseerd op andere [heidense] verhalen uit de oudheid

Volgens zijn critici - een groepje behoudende vrijgemaakt-gereformeerde dominees - zou Paas daarbij nog veel verder durven te gaan dan Geelkerken bijna honderd jaar geleden. Ook al is dat de gangbare overtuiging in de wetenschap, Paas had dat niet mogen zeggen, zeiden zijn critici, "hij gaat daarin nog verder dan die Geelkerken destijds. En Geelkerken wordt in onze kerken nog steeds veroordeeld."

De "Universiteit" bleef achter Paas staan.

Maar in hoeverre moeten kinderen van God de bijbel dan letterlijk nemen? Er is een beweging gaande binnen de  Orthodox Gereformeerde (Calvinistische) kerken richting het Evangelische gedachtengoed. Ze blijven wat mindere enthousiast over de noodzaak van een persoonlijke bekering en Jezus toelaten in je hart en dergelijke. Christen wordt je toch meer binnen de traditie, de kerk, het gezin waarin je opgroeit, maar zodra dat geloof persoonlijk beleden is, begint het christenleven er ook redelijk evangelisch uit te zien. Wel zijn deze calvinisten  meer geneigd om hun mening in duidelijke stellingen (dogma's) vorm te geven en te verdedigen.

Om te weten hoe er in de Evangelische wereld met deze onderwerpen omgegaan wordt, moet je luisteren naar  de toespraken die door de voorgangers in die gemeentes gehouden worden. Ik hoorde Bert de Haan  van de Nehemia-gemeente onlangs nog aangeven dat Adam 5000 jaar geleden geleefd heeft en een niet letterlijk nemen van wat er in de Bijbel staat is uitermate bedreigend voor veel  Evangelische kinderen van God. Voor hen is die Bijbel het Woord van God dat als dagelijks voedsel dient voor hun ziel, het woord van iemand op wie je kunt vertrouwen, aan wiens woorden je niet hoeft te twijfelen en als je daar nu ineens een hele draai aan moet geven om het te begrijpen of  er eerst een Encyclopedie bij moet halen, dan doet dat veel af aan de kracht en de eenvoud van het woord van de Vader. Want waarom zouden de vrijzinnigen dan ook niet gelijk kunnen hebben als ze zeggen dat het sterven en opstaan van Jezus ook allegorisch uitgelegd moet worden?

Je ziet in de Verenigde Staten waar evangelische gelovigen (de Evangelicals) beter georganiseerd en gestructureerd zijn, met hun eigen Opleidingsinstituten, dat de vrijere kijk op de bijbel ook terrein wint. Bij het Fuller Theological Seminar  waar o.a. Billy Graham ooit bij betrokken was luisterde ik onlangs nog naar het verhaal van een docent daar (Nancey Murphy) waarin ze luisteraars aanraadt niet bang te zijn om een letterlijke en historische lezing van het Genesis verhaal los te laten. Haar verhaal komt erop neer dat  het feit dat het Genesis-verhaal historisch niet "waar" kan zijn, niet inhoudt dat het verhaal daarmee niet "waar" is. Het is historisch niet waar, maar theologisch wel waar en bedoeld om "theologische waarheden" te leren. Ja, ja, "theologische waarheden", wat voor waarheden zouden dat dan kunnen zijn???


Nancey Murphy: Narrative Theology  15:01:2015  Dit item werd verwijderd van de Fuller-site.  Hier is een kopie die ik nog had:




Het is interessant om te zien welke bokkensprongen je moet maken om iets recht te praten waar je anders binnen  het systeem waarin je gelooft niet uitkomt. Nancey wil aan de bijbel vasthouden als het Woord van God, geïnspireerd door God, en dan kan het niet zomaar een oud primitief verhaal zijn, zoals andere  verhalen uit de oudheid, bijv. het Babylonische scheppingsverhaal. Het moet gewoon een diepere betekenis hebben. En ze hebben er in Amerika ook een naam voor bedacht: Narrative Theology, d.w.z. een theologie waarbij God door verhalen heen iets duidelijk probeert te maken en die verhalen zelf hoeven niet perse historisch waar te zijn.

Deze ideeën beginnen in Nederland ook al wel wortel te schieten. Een voorbeeld hiervan is Willem Ouweneel, die een soort professor is aan de Evangelische Theologische Faculteit Leuven (België). Ooit bekend als een fervent creationist, in principe iemand die het Bijbelse scheppingsverhaal letterlijk gelooft, maar nu wat voorzichtiger in zijn uitspraken en hard op weg maar op de Narrative Theologie over te stappen. Dat echt voor zich zelf toegeven, komt er nog niet van maar wel uitspraken dat het er niet echt toe doet of bijv. het scheppingsverhaal nu ook historisch waar is. Ook bij hem gaat het nu om de geestelijke boodschap die erin verpakt zit. En je moet goed uitelkaar houden wat wel historisch en feitelijk van belang is en wat niet. De dood en opstanding van Jezus, blijft als historisch feit rechtop staan. Z'n toespraakje hierover vind je hieronder, maar je zult vergeefs zoeken naar een norm om wat belangrijk is te scheiden  van wat er minder toe doet.
En zoals we in de Gereformeerde kerk van Geelkerken kunnen zien, is dat gesjoemel met woorden om nog maar te redden wat er te redden valt, wel het begin van het einde.
Die kerk (nu deel van de PKN) is al grotendeel leeg gelopen, want wie op een beetje een afstandje naar die Bijbelse mythen kan kijken, ziet ze voor wat ze zijn, interessante mythen die een kijkje geven in hoe vorige geslachten over een aantal zaken dachten, maar voor die geestelijke, Goddelijke, boodschap erin, moet je wel heel veel fantasie hebben.


Voor een letterlijke opvatting van Bijbelverhalen zal nog wel even belangstelling blijven bij een (in het Westen slinkende) groep, maar voor die fantasieën is er bij de overgrote meerderheid van de wereldbevolking helemaal geen tijd en ook nauwelijks, vrees ik, bij de kinderen van de narratieve theologen......