Sterr(en)slaaf

klik hier voor vollediger weergave in je browser.

Wat je ook van God kunt zeggen, niet dat Hij het gauw opgeeft. Eerst probeert Hij een blijvende vriendschap op te bouwen met Adam. Als dat mislukt krijgt Noa(c)h een kans. Zijn nageslacht maakt er ook weer een zooitje van, die probeerden net als Adam destijds Hem de baas te worden en wilden een toren bouwen waarmee zij bij Hem in Zijn hemel zouden kunnen rond koekeloeren. 

Maar niet weer na een zondvloed overal stinkende lijken achterlaten, dacht God. Deze keer maar de taal van al die mensen in de war schoppen, zodat de een Fries spreekt en de ander Chinees en nog wel zo’n 7000 andere talen. Dan houden ze wel op om tegen Mij samen te spannen.
Dat gebeurde dus en God kwam er helaas pas later achter dat Hij zichzelf wel weer een hoop werk had bezorgd. Want toen Hij een paar duizend jaar later het plan opvatte om Zijn ordinanties wereldwijd bekend te maken moesten die eerst in al die 7000 talen vertaald worden. In anno 2019 is dat voor het hele verhaal nog maar voor 512 talen gelukt....  Ref.

Die taalverwarring zou wel eens dwars door gezinnen heen gegaan kunnen zijn. God had Zijn oog al laten vallen op een jonge man waar Hij het nu eens mee wilde proberen. Abram, heette hij. Dit was een zoon van Terach en dus een achter, achter, achter etc. kleinzoon van Noah. We weten dat Terach nog in de omgeving van Babel woonde samen met Abram en toen moest vertrekken. Wegens die spraakverwarring en gedwongen verspreiding waarschijnlijk? Nou sprak Terach als bevoorrechte afstammeling van Adam waarschijnlijk nog Diets (Nederlands) Ref. en God is met Abram zich natuurlijk van het Hebreeuws gaan bedienen. Zou het kunnen dat Abram in het begin en in paniek naar zijn vader riep: “abba, abba” en zijn vader antwoordde: “Ah Bah, ah Bah?, Wat vind je 'bah', Appie? "

We weten het niet, wellicht kon je bij de BOI (Babelse Onderwijs Instellingen) al wel een taalcursus volgen en heeft Abram ook nog Diets leren spreken.

Ze gingen wel als familie op stap en kwamen aan in Charan, op de grens met het huidige Turkije en Syrië. God wachtte tot Terach dood was en begon toen zijn plan met Abram uit te voeren:

Gen 12: NBV

1 De HEER zei tegen ​Abram: ‘Trek weg uit je land, verlaat je ​familie, verlaat ook je naaste verwanten, en ga naar het land dat ik je zal wijzen.

4-5 Abram ging uit Charan weg, zoals de HEER hem had opgedragen. Hij was toen vijfenzeventig jaar. Hij nam zijn vrouw Sarai mee en Lot, de zoon van zijn broer, en ook alle bezittingen die ze hadden verworven en de slaven en slavinnen die ze in Charan hadden verkregen. 


Ja, we lezen het goed, ook slaven en slavinnen hoorden bij de bezittingen. Dat had God op de achtergrond al keurig geregeld. Hij had immers ooit bepaald dat het nageslacht van Cham, zeker via zijn zoon Kanaän, geknecht zouden worden:

Gen 9: 25 NBV

‘Vervloekt zij ​Kanaän,
knecht van zijn broers zal ​Kanaän​ zijn,
de minste van alle knechten.' 

De minste van alle knechten, ook wel knecht der knechten in andere vertalingen, slaaf dus, zo moet het hier gebruikte woord ook verstaan worden. En dat zou ook gelden voor zijn nageslacht, mannen en vrouwen. Die konden gewoon gekocht worden. 
En God liet er ook geen misverstand over bestaan dat een slaaf geen kapsones moest krijgen. Daartoe zond Hij nog het volgende bericht de wereld in:

Efeziërs 6:5  NBV

5 Slaven, gehoorzaam uw aardse meester zoals u Christus gehoorzaamt, met ontzag, respect en oprechtheid;

Zijn poppetjes hebben van die, door God zelf gelegitimeerde, slavernij ijverig gebruik gemaakt. Met Gods ordinanties in de stuurhut, werden er miljoenen slaven gekocht en naar de Amerika's verscheept. Ref. Pas toen het erop ging lijken dat dat de populariteit van hun Baas geen goed zou doen hebben een aantal van hen in de 19e eeuw nog meegewerkt om hier een einde aan te maken. Die zijn daar nu apetrots op en halen liever geen oude slaven nog uit die gigantische Atlantische sloot ......

Maar Abram kwam aan in Kanaän, het land van de vervloekte en God gaf hem een geweldige belofte: 

Genesis 22:17 NBV

17 (hier) zal Ik je rijkelijk zegenen en je zo veel nakomelingen geven als er sterren aan de hemel zijn en zandkorrels op het strand langs de zee, en je nakomelingen zullen de steden van hun vijanden in bezit krijgen. 

Toen God deze belofte had gedaan ontstond er best wel enige paniek bij de engelen van zijn afdeling Logistiek.

"Hoeveel gaan dat dan worden? ", vroeg de één.

"Effe op het internet Goddelen", zei een ander en ging dat meteen doen.

“In het waarneembare heelal komen ruwweg zo'n honderd miljard sterren voor.”, riep zij uit. 

REF.

“en er zijn misschien wel tien triljard zandkorrels op onze aarde”, ontdekte een wiskundige engel nog.

“Waar laten we al die Abramieten? Kanaän is daar niet groot genoeg voor, zelfs de hele aarde niet. “, vroeg een nogal claustrofobische mede-engel.

“En als ze dood zijn moeten we een deel ervan ook nog in onze mooie hemel toelaten”, voegde Azraël, de engel des doods, toe Ref..

“Laten we maar hopen dat God een grapje maakte”, zei een klein guitig engeltje nog.

En daarna deed iedereen er het zwijgen toe.

En er was ook nog wel een probleem: Sara(i) de vrouw van Abram was onvruchtbaar.....


---------------------------------------------------------------------------------------------

Klik hier voor de andere delen van Genesis met een glimlach

Een uitgave van Kinderen van God, wat denken ze (wel)?!

Verborgen Verleden

Voor een vollediger weergave, klik hier

In het NTR programma “verborgen verleden” gaan mensen op zoek naar hun voorouders. Eén ding is daarbij zeker, als je maar ver genoeg teruggaat kom je uit bij Sem, Cham of Jafet ! Heb je een scherpe haakneus, dan is Sem wellicht je voorvader, heeft je huid een kleurtje dan zou het wel eens Cham kunnen zijn en de rest komt dan bij Jafet terecht. Nou is er natuurlijk ook nog heel wat onderling afgefreeën, zodat je het ook weer niet helemaal zeker kunt weten. Wellicht stam je wel van alle drie af! Meedoen aan “verborgen verleden” zou dan mogelijk helderheid kunnen verschaffen. 

Genesis 9: 18 NBG

18 De zonen van ​Noach, die uit de ark gegaan waren, waren ​Sem, ​Cham​ en ​Jafet; ​Cham​ was de vader van ​Kanaän. 19Deze drie waren de zonen van ​Noach, en uit dezen is de gehele aarde bevolkt.
Wel mooi dat Sem, Cham en Jafet alle drie broers waren van dezelfde vader, ons aller voorvader, Noah (of Noach). Goed te weten dat we ondanks alles één grote wereldfamilie vormen!

Toen de grote kist (met daarin Noah en zijn familie) na de vloed die de hele aarde bedekte weer voet aan droge wal zette, mocht het hele gezin naar buiten. Noah, zijn drie zonen Sem, Cham en Jafet en hun vrouwen natuurlijk, maar God had vergeten hun namen in Zijn grote Boek te vermelden. Die zijn dus niet in de zondvloed maar in anonimiteit ten onder gegaan.

De ark, die grote kist, hebben ze laten liggen hoewel ze de planken ervan heel goed hadden kunnen gebruiken, bijv. om een huis te bouwen. Dat kwam waarschijnlijk omdat het hevig was gaan sneeuwen en iedereen met de hele dierentuin zo snel mogelijk van de berg af moest. Wij weten dit omdat ene Marco Polo er in de buurt was geweest en er in 1271 in de gevangenis in Genua als volgt over schreef:

In het hart van Groot-Armenië bevindt zich een zeer hoge berg, geschapen als een kubus, waar naar verluidt de Ark van Noach zou liggen, zodat men spreekt van de Berg van Noachs ark. De berg is zo groot en zo lang dat het meer dan twee dagen duurt om eromheen te trekken. Op de top ligt sneeuw, zoveel dat niemand hem kan beklimmen; deze sneeuw smelt nooit helemaal, maar ieder jaar valt er weer nieuwe sneeuw, zodat het niveau telkens weer stijgt.[7]

Het was kennelijk toch wel een beetje koud daar op het droge. Een huisje zou wel heel prettig zijn. Maar zonder de planken van die kist moest alles weer van de grond af aan worden opgebouwd. Om dat te bereiken startte Cham een bouwmarkt, die hij Chamma noemde. Het allereerste dat hij waarschijnlijk aanbood waren zagen, gemaakt van de kaken van krokodillen. Daar waren er gelukkig nog genoeg van, want God had er even niet aan gedacht dat die konden zwemmen, vis aten en de zondvloed zouden kunnen overleven. Nou ja, overleven? Lang niet allemaal. Er lagen nu ook met bosje dood op de drooggevallen aarde.
Terwijl ze met de bouw bezig waren, leefden ze in tenten, waarschijnlijk gemaakt van walvishuiden. Daar waren er ook genoeg van, van walvissen die lagen te slapen toen het water onder hen wegvloeide. 

Wat Sem en Jafet deden is onbekend, behalve dan dat ze voor nageslacht zorgden, voor ons dus eigenlijk.

Van Noah weten we wel wat hij deed:

Genesis 9: 20 NBG

20 En ​Noach​ werd een landman en plantte een wijngaard.

Je hoort wel van drugshandelaren dat ze die drugs ook zelf gaan gebruiken en dat dan alles misloopt. Met Noah ging het ook een beetje zo. Hij kon maar niet van die wijn afblijven.
Er waren na die vloed nog maar twee beren over en dus niet genoeg om van hun huiden voor iedereen kleren te maken. Nou had God waarschijnlijk al aangeraden om veel vijgenbladen mee te nemen in die boot zodat ze niet in hun blootje rond hoefden te blijven lopen. Hoe je die vijgenbladen gebruikt om je naaktheid te bedekken hadden ze nog van hun voorouders (Adam en Eva) geleerd. Die wisten eerst helemaal niet dat ze in hun blootje rondliepen, tot er ergens iets fout ging en God hen liet blozen:

Genesis 3: 7 NBG

Toen werden hun beider ogen geopend, en zij bemerkten, dat zij naakt waren; zij hechtten vijgenbladeren aaneen en maakten zich schorten.

Die hadden toen dus al geleerd om kleren te maken. Veel anders had Noah niet, dus zo’n vijgenblad werd dan even strategisch geplaatst.

Maar hou dat nou maar eens op z’n plaats als je dronken bent... Niet dus. En daar lag hij dan bloot in z’n hutje toen zoon Cham op bezoek kwam en dacht, zo wel, zonder bellen, naar binnen te kunnen lopen......

God Zelf was ondertussen nog bezig uit te dokteren wat goed en fout moest zijn voor deze nieuwe generatie poppetjes en Hij besloot dat het onbedoeld zien van je vader in z’n blootje erger was dan dronken in je blootje liggen op zichzelf. Wel een opsteker voor mensen die zich graag met een paar flessen wijn op een naaktstrand ophouden, maar minder zo voor iemand die toevallig langs komt en z’n vader daar ziet liggen...

In ieder geval:

Gen. 9:21 NBG

21 Toen hij (Noah) van de ​wijn​ gedronken had, werd hij dronken en hij ontblootte zich in zijn ​tent.

Toen stormde Cham dus naar binnen en schrok zich een vijgenhoedje:

Gen. 9: 22 NBG

22 Toen zag ​Cham, de vader van ​Kanaän, zijns vaders naaktheid en hij vertelde het aan zijn beide broeders buiten.

Dat was achteraf niet zo pienter, maar zijn broers lossen de situatie heel goed op. Ze pakken een mantel (een aantal aan elkaar geregen vijgenbladen, waarschijnlijk), lopen achteruit naar hun vader toe en bedekken zijn naaktheid:

Gen. 9: 23 NBG

23 Daarop namen ​Sem​ en ​Jafet​ een ​mantel, legden die op hun beider schouders, liepen achterwaarts en bedekten huns vaders naaktheid, terwijl hun aangezicht afgewend was, zodat zij huns vaders naaktheid niet zagen.

Die broers verklikken het dan aan hun vader en die wordt met goddelijke verontwaardiging vervuld en bedacht toen dat je een man niet beter kon treffen dan zijn zoon te straffen. Vervolgens vervloekte Noah niet Cham maar zijn zoon Kanaän:

Gen 9.: 24

24 Noach​ werd wakker. Toen hij hoorde wat ​Cham​ gedaan had, zei hij:

25 ‘Het zal slecht aflopen met ​Kanaän, de zoon van ​Cham. ​Kanaän​ zal de knecht van zijn ​familie​ zijn, de onbelangrijkste knecht.

Mocht je dus personeel hebben, dan hoef je je niet af te vragen waarvan ze afstammen!

Het lot van Cham en zijn nageslacht was daarmee wel verzekerd en God vond het wel goed. Hij had immers ook Zelf toen Adam en Eva de fout in gingen, hun hele nageslacht voor eeuwen vervloekt. Hij heeft er zelfs nog een standaardregel van gemaakt en opgenomen in Zijn tien geboden:

Exodus 20:5 BGT

Als iemand mij ontrouw is en ​andere ​goden​ gaat dienen, zal ik hem straffen. Dan straf ik hem en ook zijn nakomelingen, tot en met de vierde generatie. 

Of God het nou allemaal echt zo slecht bedoeld had, weten we niet.  Hij had nog niet de beschikking over de precisie software om aardbevingen, tsunami’s , overstromingen, hongersnoden, epidemieën etc. uitsluitend te richten op de nakomelingen van Cham. Zodoende moeten mensen overal er wel eens aan geloven.


En verder was er nog een ander probleem, de mensen bleven maar op één plekje rondhangen i.p.v. zich over die hele planeet te verspreiden. God had het ook nog even verborgen voor hen gehouden dat die planeet een ronde bal was en de mensen waren vast heel erg bang dat als ze te ver afdwaalden, van die platte schijf zouden vallen. En dan was er nog iets, dacht God... Maar daarover een volgende keer.....

---------------------------------------------------------------------------------------------

Klik hier voor de andere delen van Genesis met een glimlach

Een uitgave van Kinderen van God, wat denken ze (wel)?!

Jozua en de vernietiging van Jericho

Joshua fought the battle of Jericho.

We hebben al gezien in eerdere blogs dat kinderen van God de verhalen in de Tenach, de “Bijbel” van de Joden en het “Oude Testament” van de christenen toepassen op hun eigen christelijke geloof.

We gaan in deze blog eens kijken naar het binnentrekken van de Israëlieten in het Beloofde Land, dat toen  nog Kanaän heette. Voor gelovigen is ”het beloofde land” een beetje tweeledig. Aan de ene kant zou dat de hemel kunnen zijn, maar meer gebruikelijk de nieuwe aarde waar de gelovigen in een nieuw lichaam zullen komen te wonen, een land zonder dood en pijn en verdriet. Waar het lam zich neerlegt bij de leeuw. De rivier de Jordaan die bij het binnentrekken eerst overgestoken moest worden is dan ook in het gelovige denken vaak een symbool voor het sterven.

Johny Cash: Peace in the Valley

De eerste stad die op hun weg lag om Kanaän te veroveren, heette Jericho. De legeraanvoerder, Jozua, had al een paar spionnen de stad ingestuurd om de zaak te verkennen. Hun God had echter al een gemakkelijke genocide bedacht en ze hoefden alleen maar een paar keer om de stad heen te trekken en daarna hard te juichen. Zo gezegd zo gedaan, de Israëlieten trokken 6 dagen lang één keer om Jericho heen en de zevende dag 7 keer achterelkaar aan. Toen klonken de ramshoorns en brak de hel los (voor de inwoners van Jericho dan.):

²⁰ Toen de ramshoorns klonken, brak het volk uit in een donderend geschreeuw. De muur stortte in en iedereen klom de stad binnen vanaf de plaats waar hij zich bevond. Ze namen de stad in ²¹ en doodden alles wat erin was, zowel mannen als vrouwen, zowel kinderen als bejaarden, zowel runderen en schapen als ezels. ²² Maar Jozua zei tegen de twee mannen die het gebied hadden verkend: ‘Ga naar het huis van die hoer en breng haar met haar hele familie naar buiten, zoals jullie haar hebben gezworen.’ ²³ De verkenners brachten Rachab naar buiten, samen met haar vader en moeder, broers en verdere familie. Kortom, ze brachten haar met al haar verwanten naar buiten en gaven hun een verblijfplaats buiten het kamp van Israël. ²⁴ De Israëlieten lieten de stad met alles wat erin was in vlammen opgaan; alleen het zilver en goud en de koperen, bronzen en ijzeren voorwerpen brachten ze in de schatkamer van het heiligdom van de HEER. ²⁵ Maar de hoer Rachab werd door Jozua gespaard, samen met iedereen die tot haar familie behoorde. Hun nakomelingen wonen tot op de dag van vandaag onder de Israëlieten, want Rachab had de mannen die in opdracht van Jozua Jericho moesten verkennen een schuilplaats gegeven.

Hoe kunnen kinderen van god leven met zo’n gruwelijke goddelijke Oorlogsmisdadiger?  Kun je nog enig respect hebben voor zo’n God?

Verre weg de meeste kinderen van god kunnen hier mee leven door er maar  niet over na te denken. Waar men dat wel durft, worden de inwoners van Kanaän afgeschilderd als gedegenereerde monsters die zelfs hun eigen kinderen offerden aan hun goden. Die mogen toch wel afgeslacht worden en zo lopen de kinderen ook  niet gevaar in  dezelfde goddeloze praktijken op te groeien.

Zie hier hoe er bijvoorbeeld bij het evangelische Yarah Bijbel college, Zuidhorn over gedacht wordt:

http://www.bijbelcollege.nl/downloads/pdf/04_Jozua.pdf

Je moet toch wel heel erg gestoord of gebrainwashed zijn om met dit soort rechtvaardiging aan te durven komen. Ik houd het maar op gehersenspoeld want de opvatting is vrij algemeen onder fundamentalistische gelovigen.
Anderen proberen een wat subtielere(?) uitleg, Jart Voortman, bijv. in de handreiking bij zijn boek "Open Geloven". Die geweldsverhalen passen wel niet bij ons, maar je moet zien waar het om gaat:
"Bij vele gewelddadige teksten in de Bijbel gaat het er niet om om vast te leggen  wat wel en wat niet toelaatbaar is. De centrale vraag is een heel andere: als je in de moeilijkheden zit: kun je dan aan op God of niet?"

Zo kom je er mooi vanaf. Nog erger wordt het in het boekje van Reinier Sonneveld "De stilte van God". Het was allemaal niet zo erg als het werd beschreven, ook in de bijbel wordt wel eens stilistisch overdreven (p. 272). Die inname van Kanaän ging niet gepaard met genocide, heus alle onschuldige vrouwen en kinderen werden niet vermoord. Gewoon het land van anderen inpikken is kennelijk ok, zolang je maar een paar mensen in leven laat.
De holocaust was kennelijk ook geen genocide omdat er ook wel overlevenden zijn geweest. Ik werd letter misselijk bij het lezen van dit  witwassen van geweldsteksten in de bijbel.

Lofprijzen als wapen.

De belangrijkste les die kinderen van god uit dit verhaal leren is dat ze God al van te voren moeten danken dat hij de overwinning gaat geven, over bijvoorbeeld allerlei problemen waar je tegenaan loopt. Niet alleen danken, maar Hem loven en prijzen om zijn grootheid. Kennelijk verwarmt dat Gods hart zo dat je een betere kans maakt dat hij ten behoeve van jou/jullie ingrijpt. Elly en Rikkert zingen erover:

Dames van Jehova

Onlangs werd ik bezocht door twee dames van Jehova. Ik laat hen altijd standaard weten dat ik alleen maar geïnteresseerd ben in aansluiting als ze me een plekje konden garanderen bij de 144.000 die (volgens hen) op de nieuwe aarde met Jezus zullen regeren. Het alternatief om met al die saaie Jehova getuigen een beetje op die nieuwe aarde rond te moeten hangen, leek me niks. Nou ja, daar hadden ze natuurlijk de bevoegdheid niet toe. Dan maar eens wat anders, hoe konden ze nu geloven in een God die een hele stad uit laat moorden. En ik beschreef in detail de angst en angstkreten van kinderen die zich aan hun ouders vastklemden om de bloedige zwaarden te ontwijken, het gekrijs van zwangere vrouwen die opengereten werden.....

Terwijl ik nog met mijn plastische beschrijving bezig was riep de jongste van Jehova’s vrouwen: “Maar Rachab, zij werd gered! Rachab, een hoer nog wel! God redde haar. Ziet u dat dan niet..?”

Nou vallen Jehova getuigen niet in mijn categorie van kinderen-van-god, maar kinderen van God hadden zo ook kunnen reageren.

Er kwam even een reflecterend moment in het gesprek, waarop ze zei: “Wat is het vreemd hoe je in een verhaal andere dingen als belangrijk kunt zien.” Hoe opmerkelijk is het, dacht ik, dat je zo voorgeprogrammeerd kunt zijn dat je de ernst van een zaak niet meer kunt zien.

Waar zou je het mee kunnen vergelijken? Voordat de Duitsers in 1940 Rotterdam plat gingen bombarderen, hebben ze wellicht ook wel een paar spionnen erop afgestuurd om te zien waar die bommen het beste konden vallen. Wellicht zijn die ook door een hoertje in bescherming genomen in ruil voor informatie over een veilige vluchtplek voor haar en haar gezin.

Zou er echt iemand zijn die het verhaal van dat hoertje zou willen verheerlijken? Vrouwen die met de Duitsers heulden werden na de oorlog kaal geschoren en vernederd. Dat had ook het lot van Rachab moeten zijn, een verraadster, een collaboratrice... 

Voor kinderen van god is zij een voorbeeld van de zondige mens (een hoer) die zijn heil zoekt in Jezus en dan door hem gered wordt. Hij heeft a.h.w. het bloed van Jezus aan de deur van zijn hart gesmeerd, gesymboliseerd door het rode koord dat hing van Rachab’s raam.

Het is ook niet zo dat er in het Nieuwe Testament afstand gedaan werd van deze gruwelijke gebeurtenis. Er wordt met bewondering naar verwezen:

Hebreeën 11:

³⁰ Door hun grote geloof trokken de Israëlieten zeven dagen lang om de stad Jericho heen. Na die zeven dagen stortte de stadsmuur in.

³¹ Ook de hoer Rachab had een groot geloof. Zij had de spionnen verborgen die door Jozua naar Jericho gestuurd waren. Daarom bleef zij in leven toen alle slechte mensen in Jericho gedood werden.

Het verhaal van Jericho als mythe.

 Middeleeuws schilderij van Jean Fouquet van het Bijbelse verhaal over de Val van Jericho

In de jaren 1950 deed Kathleen M. Kenyon onderzoek in Jericho. Zij kwam tot de conclusie dat het verhaal in het boek van Jozua en zijn Muren van Jericho een mythe was. De in de 13e eeuw v. C. onder aanvoering van Jozua hier binnendringende Israëlieten vonden een bijna verlaten stadje met vervallen versterkingswerken. Noch bazuingeschal noch krijgsgeschreeuw was nodig om de muren van ’de machtige koningsstad’ te doen instorten, zoals het boek Jozua vermeldt.

bron: http://brabosh.com/2012/04/28/pqpct-hta/

Israel, het Beloofde Land

The Promised Land

The Promised Land   by the Milk Carton Kids

Every now and then
I'm gonna make you cry
You won't remember when
I won't remember why
Every peace I find
Seems to rise to say
Live for every light
Live for every day

I raise my hand, I raise my hand
I raise my hand, I raise my hand
I raise my hand to the Promised Land

Little girl you're all we've got for now
You've gotta find a way to save us now
It's turning dark and soon the chill will come
If you find it in your heart would you find me some?

Chorus

I'll say goodbye and say farewell, it seems
My work is done - no more chasing dreams
And if you left, leave my heart to spare
We could part but I'd still find you there

Had je Abraham al gezien!

Zijn we niet allemaal op zoek naar ons beloofde land! Abraham wel! Had je hem al gezien?

We kennen hem immers allemaal wel, Abraham (ook wel Abram), de man die je gezien hebt zodra je vijftig wordt. In de Joodse mythologie is hij de stamvader van het volk, die voor het eerst in Israël ging wonen. Dat gezegde hebben we aan Jezus te danken.

 Jezus en Abraham

In de verhalen over Jezus die we tegenkomen in Mattheus, Lucas en Marcus schept Jezus lang zoveel niet op als in het evangelie van Johannes. Daar stelt hij zich zo’n beetje gelijk aan God. Hij bestond ook al lang voordat hij op aarde kwam en meende te weten dat Abraham (in het dodenrijk) heel blij was met zijn komst naar de aarde. Dat vonden zijn toehoorders maar een raar verhaal. Om Abraham te kunnen zien moest je zelf ook dood zijn of in ieder geval een waardige leeftijd hebben om visioenen te mogen zien en die Jezus die begint pas, hij is nog  niet eens 50:

Johannes 8: [Jezus zei:]

56 'Abraham verheugde zich op mijn komst. Toen hij mij zag, was hij blij.’ 57 De Joden zeiden tegen Jezus: ‘Hoe kunt u Abraham ooit gezien hebben? U bent nog geen vijftig jaar oud!’ 58 Toen zei Jezus: ‘Luister heel goed naar mijn woorden: Ik ben er, en ik was er al voordat Abraham er was.’

Kennelijk hebben lezers hieruit de conclusie getrokken dat je Abraham krijgt te zien zodra je vijftig bent en vandaar het Nederlandse gebruik van de Abrahampop.

Abraham op weg naar het beloofde land (Kanaän).

In ieder geval, Abraham z'n vader, Terach, was al onderweg gegaan naar Kanaän (het huidige Israël), maar in Chara (Hara) blijven steken (op de Turks/Syrische grens). God geeft Abraham dan na zijn dood het bevel, nu maar eens op weg te gaan, naar het beloofde land:

Genesis12:

 Abram gaat op reis

 ¹ De Heer zei tegen Abram: ‘

Ga weg uit je eigen land en ga weg van je familie.

Ik zal je zeggen naar welk land je moet gaan.

² Ik zal je zo veel nakomelingen geven

dat ze een groot volk worden.

Ik zal je rijk en gelukkig en beroemd maken.

Jij zult ook anderen gelukkig maken.

³ Als de volken op aarde elkaar geluk toewensen,

zullen ze zeggen:

‘Ik hoop dat je net zo gelukkig wordt als Abram.’

Ik zal goed zijn voor de mensen die goed zijn voor jou.

Maar de mensen die jou slecht behandelen,

die zal ik straffen.’^4-5

 Abram komt in Kanaän

⁶ Abram en zijn familie kwamen in Kanaän, waar in die tijd de Kanaänieten woonden. Ze reisden door tot de eik van More bij de stad Sichem. ⁷ Daar zag Abram de Heer. De Heer zei: ‘Ik zal dit land aan jouw nakomelingen geven.’

  

Die belofte zal nog menigmaal herhaald worden en wordt steeds mooier:

  

 Genesis 17:

Abram heet voortaan Abraham

¹ Toen Abram 99 jaar oud was, kwam de Heer bij hem. De Heer zei: ‘Ik ben de machtige God. Blijf altijd dicht bij mij en doe wat goed is. ² Dan beloof ik dat je heel veel nakomelingen zult krijgen.’ ³ Abram maakte een diepe buiging.

God ging verder:^4-5 ‘Voortaan heet je niet meer Abram [de verheven vader], maar Abraham [vader van vele volkeren]. Ik beloof je dat er later heel veel volken van je zullen afstammen. ⁶ Ik zal je heel veel nakomelingen geven. Er zullen niet alleen veel volken van je afstammen, maar ook veel koningen.

⁷ Ik doe je een belofte die ook geldt voor je nakomelingen, en voor alle generaties na jou, voor altijd. Ik zal jouw God zijn en de God van je nakomelingen. ⁸ Je bent nu een vreemdeling in het land Kanaän. ⁸ Maar ik zal dit hele land aan jou geven. Kanaän zal voor altijd het land van jou en je nakomelingen zijn.

En zo kwam de ellende in het Midden-Oosten tot stand!

Je kunt je voorstellen wat de Kanaänieten gedacht moeten hebben als hun  dit bericht ter ore was gekomen. En je kunt je voorstellen wat de Palestijnen gedacht moeten hebben toen ze merkten dat Joden uit de hele wereld zich nog steeds aan deze belofte vasthielden en in grote getale terugstroomden naar het land Kanaän, dat toen vaak Palestina werd genoemd. Dat dit zou gebeuren was immers al aangezegd door de profeet Jesaja:

 Jesaja 43:

Wees niet bang, want ik zal bij je zijn. Ik haal je nakomelingen terug uit het oosten en uit het westen. 6 Tegen het noorden zeg ik: ‘Geef mijn volk terug.’ Tegen het zuiden zeg ik: ‘Laat mijn volk gaan!’ Tegen alle verre landen zeg ik: ‘Breng mijn volk weer terug. 7 Breng de Israëlieten allemaal terug. Ze zijn naar mij genoemd. Ik heb hen gemaakt ter ere van mijzelf, ik heb hun het leven gegeven.’’

 Het Palestijnse conflict.

 Deze belofte dat God het land Kanaän, nu het land Israël, aan Abraham en z'n nageslacht (lees "de Joden") heeft gegeven ligt aan de basis van de enorme problematiek in het Midden-Oosten. Mede doordat het Christendom het verhaal over Abraham als onderdeel van haar geloof heeft meegenomen, is de herinnering aan die belofte blijven bestaan en is men Israël ook in de Christelijke Westerse wereld als "het land van de Joden" blijven zien. In het begin van de 19e eeuw leefde er in Engeland ene Lord Shaftesbury. Deze Lord was een toegewijd christen en raakte geïnteresseerd in de terugkeer van de Joden naar het land van hun voorouders. Richting de regering en met name zijn schoonvader, Lord Palmerston onderbouwde hij dit (in 1838-1840) met economische en politieke voordelen, voor zichzelf zag hij dit als de vervulling van Bijbelse voorzeggingen (profetieën). In de Anglicaanse en Evangelische wereld werd dat ook steeds meer zo gezien.

Hier is een stukje uit een documentaire van een Christelijke organisatie (Crosstalk) die zich erg bezig houdt met Israël. Het idee is dat de terugkomst van Jezus, heel sterk afhankelijk is van de terugkeer van de Joden naar Israël.

De werkelijkheid was dat er door migratie en hele volksverhuizingen uiteindelijk nog maar weinig "oorspronkelijke Joden" in Israël woonden.

Een Britse volkstelling in 1922 geeft aan dat de Palestijnse bevolking  voor 78% bestaat uit moslims, 11% joden, en 9,6% christenen.  In 1936 is het Joodse percentage opgelopen tot 16,9%. Het land werd toen nog in grote meerderheid bewoond door Arabisch sprekende Palestijnen en toen ook Palestina genoemd. "Terugkeer" , houdt eerdere afwezigheid en "Uittocht" in. Wanneer vond dat plaats?

De Joodse Uittocht (de Diaspora)

Uit de verhalen over de apostel Paulus die tussen 50-70 n.Chr in de toenmalige wereld rondreisde, weten we dat zich overal al Joodse gemeenschappen bevonden (het huidige Turkije, Griekenland, Italië etc.).
In de eerste eeuw zijn er na de Joodse opstand in 70 n.Chr. en het vernietigen van de tempel door de Romeinen destijds nog eens veel Joden het land ontvlucht. Na een tweede bloedig neergeslagen opstand in de tweede eeuw (116-117) en een derde (132-135), vonden er verdere uittochten plaats. Ook zijn er historici die geloven dat veel overgebleven Joden (en zeker de niet puur Joodse Samaritanen onder hen) langzamerhand zijn opgenomen in de cultuur van omringende en het land binnendringende volkeren, in de zevende eeuw dan met name moslims. Rond de tijd van de Joodse uittocht vonden er in Europa ook allemaal grote volksverhuizingen plaats. Germaanse stammen, zoals de Franken overspoelden de lage landen. In Engeland werden de Kelten naar uithoeken van het land verdreven. De vraag is natuurlijk of je vele eeuwen later nog aanspraak mag maken op grond waar je voorouders, eeuwen geleden, geleefd hebben? Dat geldt nog nijpender voor de gereduceerd Indianengroepen in Amerika of de Aboriginals in Australië. Opgetekende beloftes uit een oud en primitief boek, zouden daar geen verschil bij uit moeten maken....

Toch maakte dat kennelijk wel een verschil en de wens tot terugkeer bleef leven bij Joodse gemeenschappen. Het Christelijke Westen had hier ook wel oor naar. Veel christenen zagen (en zien) de terugkeer als een vervulling van een belofte van hun God en daarmee een bewijs dat hij de ware God is! Ze hebben de beloften in het Oude Testament (van de Joden) eenvoudig gekidnapt en in hun eigen geloof ingepast. In Oost Europa zijn christelijke organisaties bezig gemeenschappen met een Joodse achtergrond weer bewust te maken van hun Joodse cultuur en helpen hen dan praktisch en  financieel om "Alija" (de terugtocht naar het beloofde land) te maken. Die terugkeer helpt te bewijzen dat hun Christelijke Bijbel, hun geloof en hun Jezus, waar zijn.

Voor meer informatie kun je naar de website toe van Christenen voor Israël.

  

In 1917 kwam de Britse Minister van Buitenlandse Zaken met de Balfour verklaring uit, waarin hij namens de Britse regering  voorstelde “dat er gunstig gekeken werd naar het opzetten van een Nationaal “Home” in Palestina voor Joodse mensen, maar dat er niets mocht gebeuren dat de burgerlijke en godsdienstige rechten van de bestaande niet-joodse bevolkingsgroepen in Palestina in gevaar kon brengen”

Dat dat niet allemaal zo netjes verlopen is, mag duidelijk zijn en het Westen heeft hieraan m.i. de meeste schuld door er na de Tweede Wereldoorlog niet voor te zorgen dat allen die uit die verschrikkelijke nazi-concentratiekampen mochten terugkeren ook weer vol zorg in hun eigen leefomgeving werden opgevangen. Misschien had dat ook wel niet gekund, want hoe kun je leven onder mensen waarvan zo velen je verraden of in de steek gelaten hadden? Je gunt ze een eigen, vertrouwde plek, maar als dat ten koste gaat van anderen....  Ondertussen is Israël ook voor vele jongeren hun geboortegrond en wordt verdrijving even wreed en ondenkbaar.... Het zou toch moeten kunnen, één staat waarin de Palestijnse vluchtelingen weer kunnen terugkeren en er samen gebouwd wordt aan één multicultureel land...  Ook hier is het religie en religieuze standpunten die een oplossing in de weg staan.

"Yes, you have gotta to find a way to save us now... I raise my hand to the Promised land."

Maar goed, Abraham, heeft zich goed kunnen vestigen en dat er van die mooie beloften niet veel is terechtgekomen, zal hij nooit geweten hebben. Dat zijn nageslacht tot zegen zou zijn voor heel de wereld heeft die wereld nog niet ervaren, maar is de kinderen van God wel duidelijk, hij heeft immers Jezus voortgebracht. Luister ook nog maar eens naar een stukje uit een hedendaags gesprek tussen twee  kinderen van God (Family 7 man Dolf van de Vegte en publicist Jaap Dieleman).

 Uit dat nageslacht van Abraham is Jezus dus geboren, ook wel "Koning der Koningen" genoemd, de redder van de (gelovige) wereld! Als Jood zou Abraham zelf  die Christelijke uitleg wel door de mosterd hebben gehaald. Hij wist immers waar hij die mosterd kon halen...

Daarover een volgende keer als Abraham zijn Zoon moet offeren en daar volgens sommigen "mosterd" bij nodig had.

Izaäk bijna geslacht, de dood van het ram (lam) van God voorschaduwd.