Jozua en de vernietiging van Jericho

Joshua fought the battle of Jericho.

We hebben al gezien in eerdere blogs dat kinderen van God de verhalen in de Tenach, de “Bijbel” van de Joden en het “Oude Testament” van de christenen toepassen op hun eigen christelijke geloof.

We gaan in deze blog eens kijken naar het binnentrekken van de Israëlieten in het Beloofde Land, dat toen  nog Kanaän heette. Voor gelovigen is ”het beloofde land” een beetje tweeledig. Aan de ene kant zou dat de hemel kunnen zijn, maar meer gebruikelijk de nieuwe aarde waar de gelovigen in een nieuw lichaam zullen komen te wonen, een land zonder dood en pijn en verdriet. Waar het lam zich neerlegt bij de leeuw. De rivier de Jordaan die bij het binnentrekken eerst overgestoken moest worden is dan ook in het gelovige denken vaak een symbool voor het sterven.

Johny Cash: Peace in the Valley

De eerste stad die op hun weg lag om Kanaän te veroveren, heette Jericho. De legeraanvoerder, Jozua, had al een paar spionnen de stad ingestuurd om de zaak te verkennen. Hun God had echter al een gemakkelijke genocide bedacht en ze hoefden alleen maar een paar keer om de stad heen te trekken en daarna hard te juichen. Zo gezegd zo gedaan, de Israëlieten trokken 6 dagen lang één keer om Jericho heen en de zevende dag 7 keer achterelkaar aan. Toen klonken de ramshoorns en brak de hel los (voor de inwoners van Jericho dan.):

²⁰ Toen de ramshoorns klonken, brak het volk uit in een donderend geschreeuw. De muur stortte in en iedereen klom de stad binnen vanaf de plaats waar hij zich bevond. Ze namen de stad in ²¹ en doodden alles wat erin was, zowel mannen als vrouwen, zowel kinderen als bejaarden, zowel runderen en schapen als ezels. ²² Maar Jozua zei tegen de twee mannen die het gebied hadden verkend: ‘Ga naar het huis van die hoer en breng haar met haar hele familie naar buiten, zoals jullie haar hebben gezworen.’ ²³ De verkenners brachten Rachab naar buiten, samen met haar vader en moeder, broers en verdere familie. Kortom, ze brachten haar met al haar verwanten naar buiten en gaven hun een verblijfplaats buiten het kamp van Israël. ²⁴ De Israëlieten lieten de stad met alles wat erin was in vlammen opgaan; alleen het zilver en goud en de koperen, bronzen en ijzeren voorwerpen brachten ze in de schatkamer van het heiligdom van de HEER. ²⁵ Maar de hoer Rachab werd door Jozua gespaard, samen met iedereen die tot haar familie behoorde. Hun nakomelingen wonen tot op de dag van vandaag onder de Israëlieten, want Rachab had de mannen die in opdracht van Jozua Jericho moesten verkennen een schuilplaats gegeven.

Hoe kunnen kinderen van god leven met zo’n gruwelijke goddelijke Oorlogsmisdadiger?  Kun je nog enig respect hebben voor zo’n God?

Verre weg de meeste kinderen van god kunnen hier mee leven door er maar  niet over na te denken. Waar men dat wel durft, worden de inwoners van Kanaän afgeschilderd als gedegenereerde monsters die zelfs hun eigen kinderen offerden aan hun goden. Die mogen toch wel afgeslacht worden en zo lopen de kinderen ook  niet gevaar in  dezelfde goddeloze praktijken op te groeien.

Zie hier hoe er bijvoorbeeld bij het evangelische Yarah Bijbel college, Zuidhorn over gedacht wordt:

http://www.bijbelcollege.nl/downloads/pdf/04_Jozua.pdf

Je moet toch wel heel erg gestoord of gebrainwashed zijn om met dit soort rechtvaardiging aan te durven komen. Ik houd het maar op gehersenspoeld want de opvatting is vrij algemeen onder fundamentalistische gelovigen.
Anderen proberen een wat subtielere(?) uitleg, Jart Voortman, bijv. in de handreiking bij zijn boek "Open Geloven". Die geweldsverhalen passen wel niet bij ons, maar je moet zien waar het om gaat:
"Bij vele gewelddadige teksten in de Bijbel gaat het er niet om om vast te leggen  wat wel en wat niet toelaatbaar is. De centrale vraag is een heel andere: als je in de moeilijkheden zit: kun je dan aan op God of niet?"

Zo kom je er mooi vanaf. Nog erger wordt het in het boekje van Reinier Sonneveld "De stilte van God". Het was allemaal niet zo erg als het werd beschreven, ook in de bijbel wordt wel eens stilistisch overdreven (p. 272). Die inname van Kanaän ging niet gepaard met genocide, heus alle onschuldige vrouwen en kinderen werden niet vermoord. Gewoon het land van anderen inpikken is kennelijk ok, zolang je maar een paar mensen in leven laat.
De holocaust was kennelijk ook geen genocide omdat er ook wel overlevenden zijn geweest. Ik werd letter misselijk bij het lezen van dit  witwassen van geweldsteksten in de bijbel.

Lofprijzen als wapen.

De belangrijkste les die kinderen van god uit dit verhaal leren is dat ze God al van te voren moeten danken dat hij de overwinning gaat geven, over bijvoorbeeld allerlei problemen waar je tegenaan loopt. Niet alleen danken, maar Hem loven en prijzen om zijn grootheid. Kennelijk verwarmt dat Gods hart zo dat je een betere kans maakt dat hij ten behoeve van jou/jullie ingrijpt. Elly en Rikkert zingen erover:

Dames van Jehova

Onlangs werd ik bezocht door twee dames van Jehova. Ik laat hen altijd standaard weten dat ik alleen maar geïnteresseerd ben in aansluiting als ze me een plekje konden garanderen bij de 144.000 die (volgens hen) op de nieuwe aarde met Jezus zullen regeren. Het alternatief om met al die saaie Jehova getuigen een beetje op die nieuwe aarde rond te moeten hangen, leek me niks. Nou ja, daar hadden ze natuurlijk de bevoegdheid niet toe. Dan maar eens wat anders, hoe konden ze nu geloven in een God die een hele stad uit laat moorden. En ik beschreef in detail de angst en angstkreten van kinderen die zich aan hun ouders vastklemden om de bloedige zwaarden te ontwijken, het gekrijs van zwangere vrouwen die opengereten werden.....

Terwijl ik nog met mijn plastische beschrijving bezig was riep de jongste van Jehova’s vrouwen: “Maar Rachab, zij werd gered! Rachab, een hoer nog wel! God redde haar. Ziet u dat dan niet..?”

Nou vallen Jehova getuigen niet in mijn categorie van kinderen-van-god, maar kinderen van God hadden zo ook kunnen reageren.

Er kwam even een reflecterend moment in het gesprek, waarop ze zei: “Wat is het vreemd hoe je in een verhaal andere dingen als belangrijk kunt zien.” Hoe opmerkelijk is het, dacht ik, dat je zo voorgeprogrammeerd kunt zijn dat je de ernst van een zaak niet meer kunt zien.

Waar zou je het mee kunnen vergelijken? Voordat de Duitsers in 1940 Rotterdam plat gingen bombarderen, hebben ze wellicht ook wel een paar spionnen erop afgestuurd om te zien waar die bommen het beste konden vallen. Wellicht zijn die ook door een hoertje in bescherming genomen in ruil voor informatie over een veilige vluchtplek voor haar en haar gezin.

Zou er echt iemand zijn die het verhaal van dat hoertje zou willen verheerlijken? Vrouwen die met de Duitsers heulden werden na de oorlog kaal geschoren en vernederd. Dat had ook het lot van Rachab moeten zijn, een verraadster, een collaboratrice... 

Voor kinderen van god is zij een voorbeeld van de zondige mens (een hoer) die zijn heil zoekt in Jezus en dan door hem gered wordt. Hij heeft a.h.w. het bloed van Jezus aan de deur van zijn hart gesmeerd, gesymboliseerd door het rode koord dat hing van Rachab’s raam.

Het is ook niet zo dat er in het Nieuwe Testament afstand gedaan werd van deze gruwelijke gebeurtenis. Er wordt met bewondering naar verwezen:

Hebreeën 11:

³⁰ Door hun grote geloof trokken de Israëlieten zeven dagen lang om de stad Jericho heen. Na die zeven dagen stortte de stadsmuur in.

³¹ Ook de hoer Rachab had een groot geloof. Zij had de spionnen verborgen die door Jozua naar Jericho gestuurd waren. Daarom bleef zij in leven toen alle slechte mensen in Jericho gedood werden.

Het verhaal van Jericho als mythe.

 Middeleeuws schilderij van Jean Fouquet van het Bijbelse verhaal over de Val van Jericho

In de jaren 1950 deed Kathleen M. Kenyon onderzoek in Jericho. Zij kwam tot de conclusie dat het verhaal in het boek van Jozua en zijn Muren van Jericho een mythe was. De in de 13e eeuw v. C. onder aanvoering van Jozua hier binnendringende Israëlieten vonden een bijna verlaten stadje met vervallen versterkingswerken. Noch bazuingeschal noch krijgsgeschreeuw was nodig om de muren van ’de machtige koningsstad’ te doen instorten, zoals het boek Jozua vermeldt.

bron: http://brabosh.com/2012/04/28/pqpct-hta/

Wil de Ware Jezus opstaan.

Klik hier voor volledige weergave in Browser

                     Wat weten we echt van Jezus?

1. Jezus, Jood en Superstar
2. Jezus. Messias, genezer en exorcist
3. Jezus, Kerst en Kindermoord
4. Jezus, de Waarheid die stierf
5. Jezus, Johannes en Nag Hammadi
6. Wil de Ware Jezus opstaan.

Wil de Ware Jezus opstaan.
 

Zijn zoals Hij.
 

Voor kinderen van god begint het nieuwe leven met het toelaten van Jezus in hun hart. Daarna moet Zijn karakter zich steeds verder in hen vormen, of in andere woorden, ze moeten steeds meer op Hem gaan lijken. Dit gebeurt dan niet door daar erg je best voor te doen, maar bijna automatisch door maar dicht bij Hem te leven. Gebed en het lezen van de bijbel (als voedsel voor de ziel) zijn daarbij de belangrijkste middelen, maar ook het samenzijn met andere gelovigen en toch ook wel ‘gehoorzaamheid’, want daar komen ook kinderen van god uiteindelijk niet onderuit.

De Jezus op wie men dan wil gaan lijken is een heel erg geromantiseerde Jezus. Deze Jezus is vol liefde, oneindig geduldig, barmhartig, teder etc. De apostel Paulus geeft een prachtige uiteenzetting over wat Liefde is, waar zonder niets waarde heeft. Hier is een deel ervan: (1 Cor 13:  BGT )

Wat is liefde?

⁴ Liefde is: geduldig en vriendelijk zijn.

Liefde is: niet jaloers zijn, niet vertellen hoe goed je bent, jezelf niet belangrijker vinden dan een ander.

⁵ Liefde is: een ander niet beledigen, niet alleen aan jezelf denken, geen ruzie maken en geen wraak willen nemen.

⁶ Liefde is: blij worden van het goede, en een hekel hebben aan het kwaad.

⁷ Door de liefde verdraag je alles wat er met je gebeurt.

Door de liefde blijf je geloven en vertrouwen.

Door de liefde blijf je altijd volhouden.

Jezus is God en daarmee perfect. Hij zou dus zondermeer aan al deze kwaliteiten moeten voldoen. Laten we daar zo maar eens kritisch naar kijken, want om iemands karakter te beoordelen  moet je niet zien naar wat hij zegt, maar naar hoe hij zich gedraagt. Het kindergezegde, "Wat je zegt dat ben je zelf" gaat hier niet op. Jezus zegt bijvoorbeeld over zichzelf dat hij “zachtmoedig is en nederig van hart (NBG)”. Maar is hij dat wel?

In het ritme van de Rabbi

Henk Stoorvogel, oprichter van de 4^e Musketier en voorganger van de VEZ in Zwolle, schreef een boek “Jezus Leven”. Ik zal hier zo nu en dan naar verwijzen om te laten zien hoe Jezus in gelovige kringen geportretteerd wordt. Het grote probleem met evangelische schrijvers over Jezus is dat ze al zo voorgeprogrammeerd zijn dat ze nauwelijks nog objectief naar de gegevens kunnen kijken en (zonder dat wellicht met opzet te doen), feiten die niet goed uitkomen eenvoudigweg verzwijgen.

Jezus als infant terrible

In de geaccepteerde bijbel komen we  heel weinig informatie tegen over Jezus als kind. Het kan niet eenvoudig geweest zijn om als god in een kinderlichaam op te moeten groeien...  Kinderen van God denken daar maar niet te veel over na. Het enige verhaal dat we in de Bijbel hebben, staat in Lucas.

Hier wordt verteld dat Jezus op twaalfjarige leeftijd met z’n ouders naar het Pesach feest was geweest. Men reisde toen in kleine gezelschappen  en toen zijn ouders hem de eerste dag op de terugweg niet zagen, gingen ze er in eerste instantie vanuit dat hij wel ergens anders bij vriendjes meereisde. Toen hij wel erg lang uit zicht bleef, gingen ze hem zoeken , vonden hem nergens en keerden allerijl, hevig verontrust terug naar Jeruzalem. Daar vonden ze hem in gesprek met de dominees van die tijd.

Lucas 2:  (BGT)

Jezus gaat mee naar Jeruzalem

⁴¹ Elk jaar gingen Jozef en Maria naar Jeruzalem om het Joodse Paasfeest te vieren. ^42-43 Op een keer ging Jezus met zijn ouders mee. Hij was toen twaalf jaar.

Na het feest gingen Jozef en Maria naar huis. Maar Jezus bleef in Jeruzalem, zonder dat zijn ouders dat wisten.^44-45 Ze dachten dat hun zoon met familie of vrienden meeliep. Pas ’s avonds gingen ze hem zoeken. Maar ze konden hem nergens vinden. Toen gingen Jozef en Maria terug naar Jeruzalem, om Jezus daar te zoeken.

Jezus is in de tempel

⁴⁶ Jozef en Maria vonden Jezus na drie dagen. Hij zat in de tempel bij de leraren die daar waren. Hij luisterde naar hen en stelde vragen. ⁴⁷ Iedereen die hem hoorde praten, was verbaasd. Want hij zei heel verstandige dingen.

⁴⁸ Toen zijn ouders Jezus vonden, waren ze onder de indruk. Maria zei: ‘Jongen, waarom heb je dat gedaan? Je vader en ik waren ongerust. We hebben je overal gezocht.’ ⁴⁹ Jezus antwoordde: ‘Waarom hebben jullie mij gezocht? Ik moet doen wat mijn Vader bepaald heeft. Dat weten jullie toch?’ ⁵⁰ Maar Jozef en Maria begrepen niet wat hij bedoelde.

⁵¹ Toen ging Jezus met zijn ouders mee terug naar Nazaret, en hij was hun gehoorzaam. Toch bleef zijn moeder nadenken over alles wat er gebeurd was.

⁵² Jezus groeide op, en hij werd steeds wijzer. God hield van hem, en de mensen ook.

Dit jongetje komt bij mij over als een verwaande snotneus, die zijn ouders niet wist te respecteren. Ze drie dagen in grote onrust naar hem liet zoeken.   Geen teken  van een liefdevol karakter dat zich zelf niet hoger acht dan anderen en zijn verontschuldiging komt ook er ook op neer dat hij zichzelf nogal belangrijk vindt.

Maar goed, Paulus had z’n brief over de liefde nog niet geschreven en Jezus had er dus nog geen kennis mee kunnen maken. In zijn boek over Jezus laat Stoorvogel deze nare kant van Jezus volledig uit beeld en vertelt hij alleen over de grote kennis die Jezus zo jong al had.

Er waren andere verhalen over Jezus in circulatie de eerste eeuwen van het Christendom, o.a. in het Kind-evangelie van Thomas. Hierin wordt verhaald over het gedrag van Jezus toen hij 5 – 12 jaar oud was. Ook het eerder genoemde verhaal wordt erin vermeld. Hier nog een ander vermakelijk incident:

2:1 Toen dit kind, Jezus, vijf jaar oud was, was hij  aan het spelen bij een doorwaadbare plek in de beek.  Hij ving het stromende water op in kuilen en maakte het water direct zuiver. Hij hoefde het maar te zeggen en het gebeurde. 2. Daarop pakte hij zachte modder en boetseerde er 12 mussen van.

Het was echter zaterdag (de Joodse rustdag) en één van de kinderen die met hem speelden liep gauw naar z’n vader Jozef toe om te klikken over wat Jezus op de sabbat had gedaan. Jozef stormt dan op zijn zoontje af en bestraft hem..

2:4b Maar Jezus klapte in zijn handen en riep naar de mussen: “Weg wezen!” En de mussen vlogen al tsjilpend weg

Nou was er ook één stout jongetje dat een wilgentak pakte en daarmee het water dat Jezus verzameld had weg liet stromen.

 3:2 Jezus werd geïrriteerd toen hij zag wat er gebeurd was en zei tegen hem: “Jij onrechtvaardige, respectloze idioot. Wat hebben die plassen water jou aangedaan. Kijk, nu zul jij ook verdorren als een boom en je zult nooit takken dragen of wortel schieten en vrucht voortbrengen.”

Dat gebeurde dan ook onmiddellijk. Het jongetje verschrompelt helemaal.  De ouders van de jongen komen zich dan bij Jozef  beklagen:

3:3b “Wat voor kind hebt u eigenlijk die zulke dingen doet!?”

Inderdaad wat voor kind was die Jezus wel niet. Het houdt daar ook niet mee op, maar gaandeweg in het verhaal gaan we de betere kant van Jezus zien als hij ook geneest en op andere manieren helpt. Het is zeker geen antichristelijk verhaal, was als waar gebeurd, wijdverspreid in de toenmalige christelijke wereld, zeker in het Midden Oosten. Zozeer zelfs dat je de klanken ervan in de Koran tegenkomt.

Koran Sura 5:110

God zal zeggen: “Jezus, zoon van Maria, denk aan de genade die ik u en uw moeder verleend heb. Hoe Ik u met de Heilige Geest gesterkt hebt zodat u tot de mensen kon prediken vanuit uw kribbe en als volwassene. Hoe Ik u heb onderricht in het Boek en in Wijsheid, in de Torah en het Evangelie. Hoe ik u toestond om uit klei de gelijkenis van vogels te boetseren en hoe u daarin blies waarop Ik het levende wezens liet worden. “

Net zoals veel kinderen van god nu, dachten velen toen dat god nu een keer het recht heeft wraak te nemen. En Jezus was immers God.

Jezus breekt het 5de gebod.

Dat Jezus het 5de gebod in de 10 geboden een beetje aan z’n laars lapte om zijn ouders te eren, kom je ook in de passage tegen waar z’n moeder en broers hem willen spreken:

Mattheus 12: (BGT)

De familie van Jezus komt bij hem

⁴⁶ Terwijl Jezus nog tegen de mensen aan het praten was, kwamen zijn moeder en zijn broers. Ze bleven buiten staan. Ze wilden Jezus spreken.

⁴⁷ Iemand zei tegen Jezus: ‘Uw moeder en uw broers staan buiten. Ze willen u spreken.’ ⁴⁸ Jezus zei tegen hem: ‘Wie is mijn moeder? En wie zijn mijn broers?’ ⁴⁹ Toen wees hij naar zijn leerlingen. En hij zei: ‘Dat is mijn moeder! Dat zijn mijn broers! ⁵⁰ Mensen die doen wat mijn hemelse Vader wil, die zijn mijn broer, mijn zus en mijn moeder.’

Jezus en je vrouw.

ParadisePurpleDove

Je komt dat soort situaties ook wel tegen in vaak wat extreme religieuze kringen zoals bij de Jehova Getuigen, De Noorse Broeders etc. waar het geloof een goede relatie met ongelovige/anders gelovige familie onmogelijk maakt. Bij Jezus gaat het zelfs zover er dat hij je kan vragen je  vrouw voor Hem te verlaten. Hij wil dan echt alles zijn in je leven:

Mattheus 4: (BGT)

Jezus kiest zijn leerlingen uit

¹⁸ Op een dag liep Jezus langs het Meer van Galilea. Daar zag hij twee broers: Simon, die ook wel Petrus genoemd wordt, en Andreas. Het waren vissers. Ze gooiden hun netten uit in het water. ¹⁹ Jezus zei tegen hen: ‘Kom, ga met mij mee. Ik zal jullie leren om mensen te vangen in plaats van vissen.’ ²⁰ Meteen lieten ze hun netten liggen, en ze gingen met Jezus mee.

²¹ Een eindje verder zag Jezus twee andere broers: Jakobus en Johannes. Hun vader heette Zebedeüs. Ze zaten in hun boot netten te repareren, samen met hun vader. Toen Jezus de twee broers riep, ²² gingen ze meteen met hem mee. Ze lieten hun vader in de boot achter.

Het ging hier niet om even een paar dagen er tussenuit maar om een nieuwe blijvende levensvulling. Die beste Petrus was notabene getrouwd en moet die vrouw (en kinderen wellicht) nu zo maar achterlaten. Stoorvogel blijft daar niet te lang bij hangen, hij geeft er een spannende draai aan, die het onprettige van deze eis van Jezus doet vergeten”:

"De mannen die er als jongetjes van droomden dat zij ooit profvoetballer konden worden krijgen vanuit het niets de gelegenheid om aan te haken bij een team uit de Champions League. Het is alsof er plotseling een lange, zwarte limousine bij het strand van Kafarnaüm stopt en Messi uitstapt. Hij nodigt de jongemannen die zich hebben neergelegd bij een carrière in de 4e klasse van de KNVB uit om een paar jaar bij hem stage te lopen. En Messi verzekert de verbouwereerde jongens: ‘Als jullie maar precies doen wat ik zeg, beloof ik jullie dat jullie over drie jaar bij mij in het eerste spelen.’"

Jezus Leven p. 49 (E-editie)

Petrus heeft het daar later  nog wel eens over met Jezus, dat hij alles, ook zijn vrouw, voor Hem verlaten heeft. Jezus antwoordt dan:

Mattheus 19: (BGT)

²⁹ Als je bij mij wilt horen, moet je bereid zijn om alles op te geven: je broers en je zussen, je ouders en je kinderen, je huizen en je land. Maar je krijgt er honderd keer zo veel voor terug. En je zult het eeuwige leven krijgen.’

Jezus vond zichzelf duidelijk belangrijker dan anderen  en hij dacht alleen aan zichzelf  en was bepaald niet vriendelijk tegen de vrouw en andere familie van z’n volgelingen. Ik zou weinig tijd hebben voor een rondreizende predikheer die zoiets van mensen durfde te vragen.

Jezus vervloekt een onschuldige  vijgenboom.

Marcus 11:: (BGT)

Jezus vervloekt een vijgenboom

¹² De volgende dag gingen Jezus en de leerlingen weer weg uit Betanië. Onderweg kreeg Jezus honger. ¹³ Hij zag in de verte een vijgenboom vol bladeren. Hij liep erheen. Hij hoopte dat er vijgen aan zouden zitten. Maar hij vond niets, alleen maar bladeren. Want voor vijgen was het niet de goede tijd van het jaar.

¹⁴ Jezus vervloekte de boom. Hij zei: ‘Niemand zal ooit nog vijgen van jou eten!’

Mattheus voegt nog toe (21:20): En meteen verdorde de boom.²⁰ De leerlingen zagen het en waren verbaasd. Ze vroegen: ‘Hoe kan het dat die boom meteen verdort?’

We zien Jezus hier heel irrationeel , ongeduldig en wrokkig handelen. Van een vruchtenboom kun je geen vruchten verwachten als het de tijd er nog niet voor is.

Kinderen van god hebben het ook best moeilijk met dit verhaal en ze citeren dan ook liever de versie in Mattheus waar verzwegen wordt dat het de tijd nog niet was voor vijgen. Wie het toch waagt om hierover na te denken komt met de meest fantastische verklaringen. Bijvoorbeeld die van M.J. de Haan:

Uitleg: De gebeurtenis met de vijgenboom was een symbolische handeling met een dieperliggende betekenis.

 Jezus had eigenlijk helemaal geen honger en hij was helemaal niet boos. Hij deed dit om zijn discipelen eraan te herinneren hoe hij eerder in de woestijn toen hij honger had door de duivel werd verzocht en niet aan de verzoeking toegaf. Het was allemaal dus alleen maar een educatief toneelspel, bedoeld om de herinnering weer wat op te frissen.

Tja, zo kun je wel een eindje verder fantaseren en kinderen van god moeten dat ook wel om de ongunstige kanten van het karakter van Jezus, zoals hij beschreven wordt, niet te hoeven zien.

Het betekent wel dat gelovigen naast de bijbel die een helder licht op hun pad had moeten zijn, ook nog een (orthodox evangelische) culturele en theologische encyclopedie nodig hebben om alles goed te kunnen begrijpen.

De gewelddadige Jezus.

Jezus schuwde geweld ook niet als hij dacht dat het  nodig was. Bij de tempel had je handelaren waar je een vogel of ander dier kon kopen om te offeren, als je bijvoorbeeld zelf geen dieren had. Eigenlijk best een zinvolle opzet, maar het stuitte Jezus tegen de borst, dus liep hij rond en kieperde  de tafels van al die handelaren omver en gebruikte een zweep om iedereen en alles te verjagen.

Marcus 11:18 (BGT)

Jezus jaagt handelaars de tempel uit

¹⁵ Jezus en de leerlingen kwamen weer in Jeruzalem. Jezus ging de tempel in. Daar zaten handelaars, die geld wisselden en duiven verkochten. Jezus begon de handelaars en hun klanten weg te jagen. De tafels en stoelen van de handelaars gooide hij omver. ¹⁶ En hij hield iedereen tegen die met spullen over het tempelplein liep.

In het Johannes evangelie gaat het er  nog bonter om toe:

Johannes 2 (BGT):

Jezus jaagt handelaars de tempel uit

¹³ Vlak voor het Joodse Paasfeest ging Jezus naar Jeruzalem. ¹⁴ In de tempel zag hij handelaars die geld wisselden en mensen die koeien, schapen en duiven verkochten.

¹⁵ Toen maakte Jezus van een stuk touw een zweep, en daarmee begon hij iedereen weg te jagen. Alle koeien en schapen jaagde hij de tempel uit. Hij gooide de tafels van de handelaars omver, zodat al het geld op de grond viel. ¹⁶ En hij riep tegen de duivenverkopers: ‘Weg met die duiven! Jullie maken een markt van het huis van mijn Vader!’

Conclusie

Of Jezus echt zo onvriendelijk, slecht gehumeurd, wrokkig, arrogant en egocentrisch was weten we niet. Zou hij zijn volgelingen echt opgeroepen hebben om hun vrouwen en kinderen maar te verlaten en respecteerde hij zijn eigen ouders niet? Wíj kunnen dit nog aan legendevorming toeschrijven, maar de arme kinderen van God die steeds meer op hem willen lijken, hebben hier wel een probleem. Wat ze ook niet van hem kunnen leren is hoe je met je partner omgaat of met je kinderen of met je baas en collega's, want Jezus was nooit getrouwd, had geen kinderen, geen baantje en dus geen baas en collega's. Kinderen van God proberen dan ook niet op deze Jezus te lijken, maar op een in de legendevorming geromantiseerde Jezus. Op zich is daar natuurlijk niets op tegen, maar ik heb er in de zevenentwintig jaar dat ik kind-van-god ben geweest niet veel van terecht zien komen, noch bij mezelf noch bij mijn medegelovigen en dat was wel het neusje van de zalm (mijn medezendelingen). En het idee dat dit automatisch  gebeurt in "gemeenschap" met Jezus, kan ook wel gevaarlijk worden omdat het de focus verplaatst van onze verantwoordelijkheid om goed te doen.

Het “feit” dat hij duizenden boze geesten verdreef en vele zieken weer beter maakte, is nu niet iets waaraan het gemiddelde kind van god zich zal wagen.  Blijft over dat Jezus zich overgaf om voor hun zonden te sterven en rond dit thema wordt dan de sterk geromantiseerde Jezus gecreëerd, vol liefde en bewogenheid.

Voor de buitenstaander lijkt het erop dat hij een  zinloze en onnodige dood is gestorven. Stoorvogel (en zijn medegelovigen) hebben het over een wereldschokkende gebeurtenis:

Jezus’ sterven en dood gingen gepaard met duisternis, een aardbeving, een scheurend voorhangsel in de tempel en geopende graven. Hemel, hel en aarde werden beroerd door het offer van de Zoon van God, dat alle verhoudingen in de kosmos voorgoed zou veranderen. Jezus’ dood maakte een einde aan de macht van de dood, hij verbrak de heerschappij van de hel en elimineerde de dominantie van de duivel.  Jezus Leven  p 213 (e-editie).

Feit is dat alles de dag na de kruisiging (en wederopstanding??) nog precies hetzelfde was als de dag ervoor. De Batavieren hier merkten er niets van, noch de Chinezen noch de Papoea’s , behalve een klein groepje mensen die een nieuwe religieuze beweging begonnen. De ware impact van dat sterven en de echte overwinning op het kwaad hebben ze maar vooruit geschoven, naar de wederkomst van Jezus Christus. Dat is wel zo handig, dan hoeft er niets bewezen te worden.